Terug in Zimbabwe

Door Mark

De afgelopen twee maanden schreven we niets nieuws op onze blog. Terwijl er toch heel veel is gebeurd; we pakten onze spullen in, namen afscheid van ons werk en mensen om ons heen, verhuisden naar Nederland, en hebben daar ons leven weer opgepakt. Inmiddels is Annemarie alweer bijna twee maanden aan het werk bij de verloskunde opleiding in Amsterdam en de jongens genieten van de Nederlandse school.

Afgelopen maandag vloog ik terug naar Zimbabwe voor een laatste korte periode van overdracht. Een bijzondere ervaring om weer terug te zijn, want het voelt allemaal heel bekend en vertrouwd en dus lijkt het meer of ik maar drie weken weg ben geweest. Op dit moment zit ik weer als vanouds op mijn kantoor in Masvingo. Echt bijzonder. Ik maar dit bezoek samen met drie mensen van de GZB. Samen bezochten we gisteren het ziekenhuis op Morgenster, en zaterdag zullen we samen in Gutu zijn. Misschien is het te vroeg om nu al te schrijven over de situatie, maar een ding is wel duidelijk, Zimbabwe zakt steeds harder in de put. Op dit moment staan er lange rijen bij de banken. Mensen kunnen maar $50 per dag opnemen, omdat er een massale bankenrun gaande is. De reden daarvoor is dat de overheid 'bonds' wil gaan invoeren, feitelijk gaan ze dus geld bijdrukken. Aangezien niemand de overheid vertrouwd, wordt al het geld dus nu van de rekeningen gehaald. Alle organisaties hebben hier natuurlijk last van. Ik maak me toch wel zorgen over de ziekenhuizen en klinieken. Ook over de mensen die bijna niets hebben geoogst en dus zonder geld en zonder voedsel zitten. Hoe zal zich dit verder ontwikkelen?

MaiRhoda

Door Annemarie

Uit stof zijn wer gemaakt en tot stof zullen we terugkeren.

Terwijl wolken stof voorbij drijven zitten we met honderden mensen tussen de verdroogde mais op de rode aarde. Dof klinken de kluiten op de kist van MaiRhoda; de lieve vrouw die gedurende de afgelopen vijf jaar voor onze kinderen en huis gezorgd heeft. Stil ging ze haar gang. Ze klaagde nooit, maar toen ze ze duidelijk klachten kreeg was het al te laat en had de kanker de strijd al beslist.
Met het weinige dat ze had probeerde ze haar kinderen van al het nodige te voorzien. Daarnaast zorgde ze voor de vijf kinderen van haar zus die haar man achterne was gegaan naar Zuid-Afrika. Toen ze 17 jaar geleden begon te werken in dit huis sprak ze nog geen Engels en moest ze wennen aan het huishouden van de Hollanders wat zo anders is dan haar eigen plattelandsleven.Gaandeweg heeft ze haar draai gevonden. Al sprak ze weinig, ze begreep genoeg. De kinderen konden het altijd goed met haar vinden. Als ik ging werken, vonden zij troost op het vaste plekje in de handdoek op haar rug.
Nu is ze verlost van pijn en zorgen. We zullen haar weerzien. En dan zonder taal- en cultuurbarriere.

Afscheid

door: Annemarie

Na een - in allerlei opzichten - stormachtige week in Nederland ben ik weer op Zimbabwaanse bodem. Een droge bodem. Wat regen hier en daar, maar te weinig en te laat om voor een goede oogst te zorgen. Voor een land waar bijna iedereen afhankelijk is van de landbouw is dat een regelrechte ramp. In sommige districten liggen de koeien dood aan de kant van de weg.

Over tegenslag gesproken; mijn zicht steeds verder achteruit zien gaan is niet makkelijk. Ik ben nu op het punt dat werken als arts niet meer gaat. Het midden van mijn gezichtsveld zit op de 5-30%. Daaromheen zie ik veel beter, maar dat leest lastig. Contrast- en kleurenzien is sterk achteruitgegaan. Ondanks een second opinion in Zuid Afrika is er nog geen sluitende diagnose gevonden. Alle mogelijke testen zijn uit de kast gehaald, maar we komen niet verder.

Het goede nieuws is dat ik al een nieuwe bestemming heb gevonden. Per april mag ik beginnen als docent verloskunde in Amsterdam. Een baan die perfect bij mijn passie past: werken aan een goede moeder- en kindzorg en anderen helpen te groeien als goede zorgverlener. Ik hoop natuurlijk dat een paar van mijn toekomstige studenten weer aan deze kant van de evenaar terechtkomen. Er is hier nog heel veel te doen.

Dit betekent dat we een paar maanden eerder onze koffers pakken. 17 maart staat onze vlucht geboekt. We hebben zelfs al een huurhuis gevonden! Kerckwervelaan 1 in Oegstgeest. Langzaamaan laten we ons omhoog takelen ter voorbereiding op de achtbaan van het Nederlandse leven. We zijn er klaar voor.
Denk ik.

Laatste etappe

Door Mark

We zijn begonnen aan de laatste etappe van onze reis in Zimbabwe. Ruim een jaar weten we nu dat we in 2016 teruggaan naar Nederland. Maar waar wij plannen en organiseren, vergeten we soms dat het allemaal niet van ons afhangt maar van Hem. Vlak voor kerst had Annemarie een gesprek met een mogelijke werkgever en dat gesprek verliep erg positief. Hierdoor zullen we waarschijnlijk weer opnieuw mogen plannen.

Hoe het ook zij, we zijn begonnen aan ons laatste jaar in Zimbabwe. Annemarie was vanmorgen vanaf 07:45 in het ziekenhuis en ik zit inmiddels op kantoor in Masvingo. Een leeg kantoor, want kennelijk was besloten dat we toch maar op donderdag 7 Januari formeel weer opengaan. Volgens mij gebeurde me dit vorig jaar ook. Het levert dan een mooi rustige dag op kantoor op. Misschien Gods manier om me te vertellen dat ik niet gelijk in de materie van alle dag moet duiken maar eerst alles aan Hem voor te leggen. Een mooi begin van het nieuwe jaar.

Koffiepauze

door: Annemarie

Koffiepauze is meer dan een adempauze, het dient ook een hoger doel. Af en toe tenminste, als niet iedereen in zijn of haar eigen telefoon verdiept is. Onder het genot van een witte boterham met ei en melkthee beklom één van mijn collega's zijn preekgestoelte. Ik weet niet meer precies hoe we er deze keer opkwamen, het ging ongeveer op de volgende manier: Het begon met een extra ei voor een tengere, korte collega en zijn moeite om serieus genomen te worden door zijn patienten. Een 'big body' helpt aanzienlijk om autoriteit te verkrijgen. Toen kwamen we via het december gebonden gewichtsverlies van de eerste collega – hij geeft er namelijk de voorkeur aan om te vasten in de laatste maand van het jaar voordat de goede voornemens komen – op het gebrek aan geloof van de mensheid in het algemeen, maar meer specifiek in Europa. Hij vond dat het hoog tijd was om meer zendelingen naar Europa te sturen. Wel vervelend dat Europa zo karig is met werkvergunningen voor dat soort activiteiten. Wat een arrogantie.

Een vergelijkbare redenering kan je op medisch vlak voeren. De belangrijkste 'ziekte' of oorzaak voor vermindering van kwaliteit van leven in Europa is eenzaamheid. Zimbabwanen weten prima hoe ze eenzaamheid moeten bestrijden. Waarom ze niet inhuren als consultants?

De scholen zijn weer begonnen

Door: Annemarie

Vandaag zijn de scholen weer begonnen. Voor Lennard en Jasper het einde van een heerlijke maand thuisspelen. Alhoewel er ook nu nog genoeg tijd zal zijn voor thuisspelen, want de kleuterschool is van half 8 tot 12 en op dinsdag en donderdag mag hij thuisblijven voor de mamaschool.
Het is voor beiden weer wennen. De juffrouw vroeg al of Lennard soms problemen heeft met zijn spraak. Dat is zeker niet zo, maar op school weigert hij om te praten. Dat ligt niet alleen aan de taal, hij vindt het gewoon niet leuk. In zijn woorden: “het duurt té lang, net zo lang als de kerk en we moeten alleen maar op een stoeltje zitten, we doen niks. En de aunties praten alleen maar met de andere aunties'. Er gebeurt vast wel wat meer, maar echt uitdagend lijkt het me niet. Dus zijn we thuis enthousiast begonnen met het wereldschoolpakket voor groep twee. De concentratieboog is niet erg lang voor zulke suffe dingen als tekenen en tellen, maar het gaat vooruit. Best een uitdaging om hem iets te laten doen zonder de hulp van groepsdruk. Maar ik leer ook van alles. Bijvoorbeeld dat hij het veel makkelijker vindt om twee-keer-twee-plus-een'' te zeggen dan 'vijf'.En vier is dan twee-keer-twee-met-zonder-een. Binair tellen.

Jasper is weer terug op de crèche; spelen onder begeleiding van PABOstudenten. Hij zou wel naar school mogen, maar nog een jaar lekker spelen is veel leuker voor hem.

Renze heeft thuis het rijk alleen. Hij voetbalt met MaiRhoda, leest boekjes en kletst lekker in zijn eigen taal. Hij wil graag met zijn grote broers meedoen, maar die vinden zijn spel vaak net wat te ongecontroleerd.

En ik geniet van thuis zijn met de jongens en van in het ziekenhuis zijn met de patiënten en studenten. Mijn eigen kwetsbaarheid maakt het wel wat gecompliceerder; zitten is lastig door een beklemde zenuw in mijn been, mijn huid wordt flink geteisterd door eczeem en mijn ogen zijn ook niet om over naar huis te schrijven. Volgende week gaan we naar Harare voor wat testen.
Maar er zijn ergere dingen. En ik weet zeker dat het lijden van deze tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die ons wacht in het komende leven. Ik zal vast extra genieten van het uitzicht! En ik voel me gezegend dat God me leert dat het leven niet maakbaar is, maar Hij wel degene is die weet wat er aan de hand is en die zoveel geeft om dankbaar voor te zijn.

En Mark? Die doet zijn best om de ziekenhuisstructuur sterker te maken om alle partijen op één lijn te krijgen. Geen makkelijke taak.

Zimbabwe en Africa in beelden

Door Mark

Tijdens het surfen kwam ik op een pagina met een mooie collectie foto's over Zimbabwe. Een voorproefje wat daar zoal te vinden is.

copyright Zapiro

Nieuwsbrief Augustus

Door Mark

Er staat weer een nieuwe nieuwsbrief op de Nieuwsbriefsectie

De barmhartige Zimbabwaan

Door Mark
Vanmorgen reed ik naar kantoor en zag een collega langs de kant van de weg staan. Achter zijn auto stond een klein autootje dat duidelijk een aanrijding had gehad. Ik nam direct aan dat de auto van mijn collega als 'blikrem' had gefunctioneerd, dus toen ik mijn collega later op de dag tegenkwam, vroeg ik hoe het met hem ging. Hij vertelde dat niet hij, maar een andere collega betrokken was geweest bij die aanrijding en dat hij daar alleen was om te assisteren. Tegen de tijd dat ik langskwam, was die andere collega al weggereden en stond mijn collega daar nog met een inmiddels huilende jongedame.
Hij, youth director, was dus aan het counselen geslagen en dat ging zelfs zo ver dat hij ook de, nogal boze, moeder van het slachtoffer moest counselen. Hij was vervolgens ook nog een reddende engel door de beschadigde auto naar het huis te rijden en 's middags nam hij ook nog de moeite om de moeder en dochter even op te bellen om te horen hoe het met ze ging. Ze waren hem dankbaar voor zijn wijze woorden (niet iemand slaan die al is gevallen).
Ook dat is nou Zimbabwe.

Weerzien

Door: Annemarie

Daar zit ik dan; zomaar midden op de ochtend, thuis achter mijn laptop. Laptop XL, erg prettig zo'n 17 inch scherm. En een batterij die meer dan een uur mee gaat is ook wel prettig want de stroom is er meer af dan op.

Toch is het vreemd, normaal gesproken ben ik namelijk elke ochtend in het ziekenhuis. Nu voelt het alspf ik aan het spijbelen ben of een vorm van schoolziek zijn (niet dat ik ervaringsdeskundige ben op dat gebied). Vandaag is het operatie dag en daar kan/ mag ik niet meer meedoen. Als ik alleen naar mezelf zou luisteren weet ik niet goed wat ik zou doen, maar gelukkig zijn er andere mensen die wijzer zijn en heeft mijn oogarts, die zelf oud Morgenster gediende is, duidelijk kenbaar gemaakt dat ik dat toch echt niet moet gaan opereren. Ergens wel verstandig want ik weet niet wat ik niet zie en omdat ik minder contrast zie kost het me ook meer tijd om structuren te herkennen en is afstand inschatten lastiger. Zodoende kan ik de patient en/of mezelf in gevaar brengen. Voor alle duidelijkheid is het beter als ik me op dinsdag en donderdag niet vertoon in het ziekenhuis. Ik kan wel een poliklniek voor mezelf gaan opzetten op die dagen maar dan schep ik verwachtingen die mijn collega's later niet waar kunnen maken.

Dus zit ik hier.

Heel stil zonder kinderen. Renze is in slaap gevallen en Lennard en Jasper zijn naar school. Allebei naar groep 1. Wel zo prettig voor ze om samen te gaan, want het Shona zijn ze helemaal kwijt. Eigenlijk vinden ze het maar niks; al die kinderen die aan hen zitten en dan die groepsspelletjes en al die stoeltjes in een kleine klas. Het zal wel wennen, hopelijk snel want over drie weken hebben ze al weer vakantie.

Voor ons is het ook weer wennen om terug te zijn. De overal aanwezige armoede en problemen zijn niet te ontkennen. Het is merkbaar dat de economie van dit land in een dalende lijn zit. Alhoewel ik positief verrast was door de eerste berichten vanuit het ziekenhuis. Ik ben erg blij dat we op dit moment een goede medisch directeur hebben die van aanpakken weet. Hij is nog jong maar heeft zijn zaken op orde. Het polikliniekgebouw is grotendeels geverfd, lekkende daken zijn gerepareerd en er wordt nagedacht over fondsenwerving binnen het lokale MKB. Goed nieuws ook dat iemand van onze eigen verpleegkundigen tot de opleiding van nurse anaesthetist is toegelaten. Dat zal over een jaar wat druk van de ketel nemen.

Het is goed om weer aan het werk te zijn. Goed om weer patienten te kunnen behandelen, maar ook om door hen behandeld te worden. Ik had al niet heel veel last van zelfmedelijden, maar als ik deze doodzieke mensen zie dan relativeert dat mijn eigen milde handicap. Er is zoveel om dankbaar voor te zijn.
Het is goed om weer terug te zijn binnen de Morgenster community. Wat een meeleven is er geweest en wat is het leuk om die enthousiaste gezichten weer te zien. Gelukkig had ik de mogelijkheid om gelijk bij de weekopening mijn verhaal te doen, vooral ook om aan te geven dat ik weer terug ben en er gezond uitzie maar dat dat niet betekent dat ik weer genezen ben verklaard. Men leeft hier in het vaste vertrouwen dat God geneest, maar dat wil niet zeggen dat Hij dat nu al heeft gedaan. Wel fijn om het geloof te kunnen delen dat eens op een Dag we weer heel gemaakt zullen worden en elkaar weer scherp zullen kunnen zien en we alle blaadjes aan de bomen kunnen tellen.
Dit geloof wordt heel concreet gemaakt door Joni Erickson Tada in het boek De Hemel. Zij leeft heel concreet naar de hemel toe. Dit helpt om het juiste perspectief op ons leven te houden. Wij zijn op weg naar een ander leven. Waarin wij en deze aarde weer perfect zullen worden. We zijn hier maar even. Niet dat we dan maar in de tuin gaan zitten en omhoogstaren. Juist niet, wat we doen hier is zeker belangrijk, we verzamelen materialen voor ons nieuwe huis. We leren om in het kleine trouw te zijn. En trouwens, we gaan door met deze aardbol, die zal niet worden vernietigd. Tot Ziens.

Weer even aanpassen

Door Mark

We zijn weer terug in Zimbabwe. Dat was eigenlijk snel duidelijk toen we allereerst een keer terug moesten naar het vliegveld voor onze ruimbagage en ook tot twee maal toe naar Immigratie moesten voor een stempel in ons paspoort. We hadden het natuurlijk ook kunnen merken aan de twee stroomonderbrekingen van 8+ uur, maar bij mij kwam Zimbabwe het hardst binnen toen we gisterochtend een collega uit het ziekenhuis een lift gaven naar de stad.

We moesten naar de stad om voor Annemarie van de overheid goedkeuring te krijgen om te blijven werken. De dame langs de kant van de weg kwam me bekend voor, dus stopten we en hadden we vervolgens een recent gepensioneerde bij ons in de auto. Ze vertelde over het mooie afscheidsfeest dat we net gemist hadden, maar toen kwam ook al snel een groot probleem boven tafel. Haar salaris van $500 netto was nu een pensioen van $61 geworden. Mijn eerste gedachte was nog 'dat kan net als je je huisje in de rurals hebt en wat steun van je kinderen krijgt, maar ze vertelde gelijk dat de Medical Aid (ziektekostenverzekering) de eerste $27 al opslokte, waarna ze met de $33 ook nog de gemeentelijke heffingen voor haar huisje moest betalen. Haar kinderen konden misschien wel $10 per maand bijdragen maar meer ook niet. Door zit je dan na 42 jaar te hebben gewerkt, waarvan 32 aaneengesloten jaren op Morgenster.

Ik moest denken aan de zorgen in Griekenland en realiseerde me direct weer dat de problemen hier in Zimbabwe toch van een andere orde zijn. Even weer aanpassen.

Update: Onderstaand emailtje ontving ik vanavond, nog geen uur nadat ik bovenstaand bericht plaatste. Werk aan de winkel...

=================
Dear Mr. Horst,

There is the issue of nurses leaving mission hospitals, that at retirement their package is completely different from those nurses working in government hospitals. Most nurses who have reached their retirement age in our missions, go home unhappy. The board should not be silent about this matter.

I believe this is the right forum to discuss this problem, if time could allow us in the next board meeting.

Thank you.

Rev. E. Nkomo

Geen nieuws

door: Annemarie

Geen nieuws betekent wat goed nieuws en wat slecht nieuws. Het goede nieuws is dat mijn zicht niet verder achteruit lijkt te gaan, in ieder geval niet in snel temop. Dat het niet meer beter gaat worden was al bekend; zenuwen die weg zijn groeien niet zomaar aan. Ander goed nieuws is dat er neurologisch (afgezien van ogen) geen oorzaak is gevonden. Het lijkt een primair oogheelkundig probleem, alhoewel je natuurlijk nooit de ogen als losse entiteit kan bekijken. Ze zitten wel in je hoofd cq lichaam. Het slechte nieuws is dat er geen diagnose is en er dus ook geen prognose gegeven kan worden. Er staat nog een afspraak om wat testen te herhalen om zo naar het ziekteverloop te kijken, maar daarmee zijn we er nog niet. Ik speel met de gedachte om eens buiten de reguliere geneeskunde te kijken. Tips welkom.

Ander goed nieuws is dat Mark in Nederland is aangekomen en we nu samen kunnen genieten van ons verlof. Nu hoef ik het ten minste geen ziekteverlof te noemen (en ben dus ook niet ziek...). Het grootste deel van ons verlof zullen we in en om Leiden verblijven. We hopen veel mensen te zien en spreken.

Nieuwsbrief

Door Mark

Er staat weer een nieuwe nieuwsbrief op de Nieuwsbriefsectie

In De Wachtkamer

Door: Annemarie

Sinds ik eind februari eens langs de oogkliniek gelopen ben om mijn ogen door te laten meten heb ik heel wat wachtkamers gezien. Bulawayo – Harare – Leiden – Rotterdam. Verschillende steden, maar allemaal in het kader van de zoektocht naar de oorzaak van mijn verminderd zicht.

Wanneer het begonnen is? Dat weet ik niet precies, waarschijnlijk is het langzamerhand gegaan. Op een gegeven moment dacht ik “ik zie het, maar toch zie ik het niet”. Gelukkig was de oogarts op Morgenster gelijk alert en verwees me voor aanvullend onderzoek. Werkdiagnose was glaucoom, maar typisch is het niet. Na oogscan en MRI waren we er nog steeds niet uit en in overleg met oogarts in Nederland heb ik besloten om hierheen te komen voor verder onderzoek. Dat aanvullende onderzoek is inderdaad gebeurd: ik heb alle apparaten in het oogziekenhuis gezien, verschillende oogartsen en neuroloog de hand geschud, paar keer bloedonderzoek gehad en uiteindelijk ruggeprik. Na dit alles nog geen definitieve diagnose. Nu drie weken rustig wachten op de laatste uitslagen van het hersenvocht (vooral ter uitsluiting van MS). Gelukkig heb ik het idee dat het niet verder achteruit gaat.

Het gevoel van “ik zie het, maar toch zie ik het niet” is er nog steeds. Officieel is mijn zicht rond de 50%. Wat betekent dat? Onze ogen zijn heel bijzonder gemaakt en met 50% kan je nog best veel zien. Niet meer zo scherp als een arend, maar genoeg om goed te kunnen functioneren. Het is alsof ik allemaal blinde vlekjes in mijn gezichtsveld heb, die zijn niet zwart want mijn hersenen vullen die automatisch op. Dat doen ze alleen niet helemaal volgens de werkelijkheid; al 34 jaar lang registreren mijn hersenen gezichten met ogen, oren en een neus, maar nu zie ik op 30 meter afstand opeens mensen waarbij de neus uitgegumd is. Ook vraag ik me regelmatig op waarom ze lege reclameborden ophangen; blijkt er toch een tekst op te staan. Of ik zie verschillend gekleurde blokken, waarbij ik er pas later achter kom dat het een gebouw moet voorstellen. Alsof de wereld moderne kunst is geworden. Vooral met boodschappen doen valt het op; om de prijsbordjes te kunnen lezen moet ik een stap dichterbij doen en even snel een schap ‘scannen’ kost me veel meer moeite. Regelmatig zit ik aandachtig naar een zak dierenvoer te kijken. En nee, dat staat zelden op het boodschappenlijstje. Ook verkeersborden kan ik pas laat lezen en het verkeer hier in Nederland is heel wat drukker dan ik gewend ben: voorlopig dus even geen auto besturen.

Niet alleen heb ik veel verschillende wachtkamers gezien, het is ook alsof ik permanent in de wachtkamer zit. Ik sta even ‘on hold’. Hoe komend jaar er uit zal zien weet ik niet. Maar het is absoluut geen zwart gat. Ik geniet gewoon van elke dag met de jongens. De dag waarop de dokter me uit de wachtkamer roept voor goed/ slecht/ geen nieuws komt vanzelf wel. Maar hoe het er ook voor me uit gaat zien, ik weet dat God naast me loopt. Dit laatste schrijf ik niet op om het maar gezegd te hebben, ik beleef het ook echt zo.

Misschien moet ik nog eens een blog wijden aan hoe het nu is om zelf in de wachtkamer te zitten. En dan nu niet voor zoiets ‘kortdurends’ als zwangerschap/ galstenen/ hernia, maar voor iets wat over één van de essentiële zintuigen gaat. Nu kan ik niet roepen “volgende patiënt”, nu kan ik de status niet even onderop de stapel leggen. Mijn inlevingsvermogen is (helaas) fors groter geworden. Alleen hoop ik dat patiënt-zijn en dokter-zijn naast elkaar kan blijven bestaan.

Wat planning betreft: Mark komst 22 april naar Nederland en dan beginnen we samen aan ons verlof.

Naar Psalm 23

DAAR IS HET ALTIJD ZOMER
naar Psalm 23


De weg die Hij kiest, leidt naar een andere wereld.
Daar is het altijd zomer.
Hij gaat voor je uit en draagt het licht,
Hij zorgt dat je het volhoudt.
De bron die Hij wijst is zuiver en helder.


Al dwaal je door het dal van de dood
en zie je geen hand voor ogen.
al valt de toekomst aan scherven:


Hij is daar geweest, Hij kent die weg.
Hij weet wat onherbergzaamheid inhoudt.
Je kunt zijn spoor daar nog vinden.


Je bent niet verloren, want Hij zoekt je,
je wordt gevonden.
Hij tilt je op en je voelt je begrepen,
geliefd en bevrijd.
In zijn armen vind je vrede,
bij Hem ben je veilig.
Zo kom je thuis


Joke Verweerd

Nog een paar dagen

Door Mark

De titel 'nog een paar dagen' kan natuurlijk verwijzen naar mijn aanstaande verlof en vlucht (als in vliegen en niet vluchten) naar Nederland, maar ik doel eigenlijk op de actie die momenteel op www.handsnfeet.nl staat. Dit mooie initiatief vraagt deze maand aandacht voor de patienten die bij het Morgensterziekenhuis aankloppen voor medische zorg. Velen van hen kunnen de zorg niet betalen, maar het ziekenhuis kan ook geen gratis zorg leveren. Nog twee dagen biedt HandsFeet de mogelijkheid om te doneren voor deze patienten. De teller staat op 93%. Ik hoop dat we de komende dagen over de doelstelling van €960 gaan. De hulp is namelijk hard nodig.

Oogproblemen

Op 9 maart is Annemarie met de kinderen naar Nederland gevlogen voor verder onderzoek naar haar oogproblemen. Sinds een of twee maanden gaat haar zicht achteruit en ondanks verschillende onderzoeken in Zimbabwe is de oorzaak nog niet achterhaald.
Ondertussen heeft ze een hele reeks testen gedaan in het Oogziekenhuis Rotterdam maar tot nu toe is er nog geen diagnose. Een onzekere periode. We zullen binnenkort uitgebreider schrijven.

Mark en Annemarie

Zorg in Zimbabwe is onbetaalbaar

Door Mark

Deze maand zamelt stichting Hands & Feet geld in voor het Morgenster ziekenhuis. We zijn dankbaar voor deze ondersteuning vanuit Nederland. Neem eens een kijkje op hun website (klik op het logo)

Daar valt bijvoorbeeld te lezen dat een Rontgenfoto maar €16 kost. Toch kunnen veel patienten dat niet betalen, en een verzekering hebben ze ook niet.

Pleister op de plek

Door Annemarie

De relatie tussen dokter-patient-gezondheid is in de Zimbabwaanse context een ingewikkelde. Veel sterker dan in Nederland speelt de spirituele overtuiging een rol. En hoe lang ik hier ook zal wonen, volledig begrijpen zal ik niet. Toch is het essentieel om hier rekening mee te houden, want als een tablet niet ingenomen wordt dan werkt hij zeker niet.  Veel mensen zijn er van overtuigd dat een behandeling pas werkt als het gepaard gaat met een injectie. Je zou bijna een injectie met water geven om te zorgen dat men de tabletten ook inneemt.

Laatst voelde ik me net een traditionele genezer toen ik aan een patient met chronische pijn vanwege kanker morfinepleisters gaf. Hier is het namelijk een gebruik om kleine inkervingen te maken in de huid boven de plek van de pijn of zwelling. Als je een hele rij van deze littekens ziet, dan bestaat het probleem waarschijnlijk al geruime tijd. Morfine pleisters plak je op de huid waarna het continu het middel afgeeft. Het maakt niet uit waar je de pleister plakt, als het maar goed blijft zitten en liever niet op de dikke rughuid. Maar als je de pleister nu op het aangedane lichaamsdeel plakt, zou het dan niet beter werken? Als de patient daarin gelooft dan werkt het vast nog veel beter!

Culturele uitdagingen

Door: Annemarie

Interessant om te zien hoe mijn collega´s proberen om allerlei culturele gebruiken in ere te houden en tegelijkertijd ook hun eigen leven te leiden. Een van mijn collega´s heeft net een baby gekregen, zijn eerste. Moeder en baby worden dan geacht om de eerste weken bij haar ouders door te brengen. Daarna moeten ze naar zijn ouders om daar wat rituelen te doen voor de ´overdracht´ van de baby. Na daar nog enige tijd gebleven te zijn mogen ze bij de vader komen wonen. Alles goed en wel, maar mijn collega heeft ook geen zin om nog maanden alleen te blijven en steeds het hele land door te reizen. Dus dat wordt een compromis zoeken om toch iedereen tevreden te houden. De baby mag dan jouw zoon zijn, het is even goed een kleinkind van zijn grootouders als kind van zijn ouders. Hij is lid van een familie en daar kan je niet zomaar overheen walsen. Hoe ´modern´ je ook bent.

Een andere collega wil graag trouwen, maar hij heeft nog niet het geld bij elkaar voor de bruidschat. Dus probeert hij zo snel mogelijk geld te sparen om in ieder geval een significant eerste deel te betalen. Als hij later kinderen krijgt volgt een ander deel. En als dokter kom je natuurlijk niet weg met een paar duizend dollar, plus een goede bruidschat ben je aan je stand en je vrouw verplicht. En je hebt trouwens zelf niks in te brengen, tijdens de onderhandelingen van jouw oom met haar tante behoor je te zwijgen en daarna je portemonnee te trekken. Anders gaat het feest gewoon niet door.

En dan te bedenken dat ik voor vijf geiten weggegeven ben... Na drie zoons is daar nog helemaal niks bijgekomen. En bovendien is de jongste zoon nog geeneens fatsoenlijk voorgesteld aan de hele familie. Zijn grootouders hebben hem gelukkig al wel gezien.

Het is hier een heel gebruikelijke vraag waarom wij ervoor kiezen om onze kinderen  hier te houden. Wij zijn toch allebei druk, dan is het toch veel handiger om ze bij oma te laten?