Impressies uit Zimbabwe

Mark is voor een conferentie over HIV programma's in Zimbabwe. Hieronder het eerste deel van het reisverslag.

Dinsdag 1 februari, 18:37
Vandaag hoefde ik maar een klein stukje van de reis wakker af te leggen, en toch ervoer ik alweer zoveel van Gods zorg. Allereerst vertrokken we wat laat naar het treinstation, en vergat ik de printjes van mijn e-ticket mee te nemen. In de trein bedacht ik me dat de benodigde info ook wel op mijn laptop stond. Toen ik die gegevens doornam, zag ik tot mijn schrik '1PC' staan. Dat betekende dat ik zo'n 15 kilo aan het meezeulen was welke niet zomaar mee mocht naar Johannesburg. Ik had eerder toch echt gezien dat ik twee stuks mee mocht nemen. Stress, stress, stress. Het was niet meer mogelijk om de GZB te bellen, en het reisbureau nam ook de telefoon niet meer op.

In mijn hoofd had ik al een hele argumentatie opgebouwd, maar op de luchthaven vertelde de dame van British Airways me dat ik wel drie stuks mee mocht nemen. Helaas vertelde me ze ook dat ze geen stoel voor me had. Het vliegtuig was overboekt en aangezien ik niet vooraf had ingecheckt, stond ik nu op de waiting list. Ik was er echter, God zij dank, heel rustig onder, geen stress. Ik zeulde mijn bagage naar een andere balie waar de dame me een voucher gaf om een kop koffie te halen en het verzoek om het een uur voor vertrek weer te proberen.

Op zoek naar een plek om wat te eten vond ik een leuk tentje waar ik iets bestelde. Twee maal kwamen ze terug om te vertellen dat iets er niet was, maar ik vond het allemaal wel best. Als compensatie voor het ongemak, kreeg ik een kop koffie. Al met al heel wat piekjes en dalen, maar het geeft iig wel weer wat stof tot danken en schrijven. Nu maar hopen dat ik zometeen inderdaad op het vliegtuig mee mag, anders sta ik straks weer voor de neus van Annemarie.

Woensdag 3 februari, 11:55
Ik zit in het vliegtuig naar Harare. En ja, ik mocht dus mee op de vlucht naar Johannesburg. Dat was een lange, maar comfortabele vlucht.Op de luchthaven van Johannesburg kwam ik collega's tegen en samen reizen we nu naar Zimbabwe. Ze zagen er nogal moe uit na een korte nacht in een hotel in Zuid-Afrika. Nu in het vliegtuig naar Zimbabwe valt het me op dat er ook allerlei zakenmensen meevliegen. Dat lijkt een gunstig teken. Zimbabwe is waarschijnlijk niet meer zo geisoleerd en onaantrekkelijk als twee jaar geleden.

Vrijdag 5 februari, 18:02
We zijn woensdag allen veilig aangekomen in het hotel. Een werkelijk fantastische plek, niet ver van de missie. Met mensen uit Indonesia, Sudan, Ethiopia en Zimbabwe praten we over hoe de HIV-programma's het beste vormgegeven kunnen worden. Erg goed om hier te zijn. En bijzonder om te zien hoe snel de techniek gaat hier. Want er is nu beter bereik voor de telefoon en zelfs draadloos internet. Ik zag een collega zelfs skypen met beeld met familie in Engeland. Zimbabwe en het thuisfront komen op die manier steeds dichterbij.

Zondag, 7 februari, 18:37
De zondagochtend bestaat natuurlijk uit het bezoeken van een kerk. De preek werd netjes voor ons vertaald. Na de dienst wordt ons een maaltijd aangeboden, en er wordt niet gevraagd of dit in het schama past, “zo werkt het hier gewoon” wordt met een knipoog duidelijk gemaakt. Alleen zal de maaltijd niet gelijk gebruikt worden. We worden eerst langs twee andere kerken geleid, waar hele kennismakingsrituelen worden gebezigd. Hongerig komen we rond twee uur terug bij de kerk. Dan blijkt dat de maaltijd nog niet gearriveerd is. Dus zullen we vertrekken zonder eten, de kerk in 'embarrasment' achterlatend. Met dat we in de auto stappen, komt de cateraar toch opdagen. Ze bleken pas op het laatste moment te hebben gerealiseerd dat wij als Westerse gasten waarschijnlijk minder gecharmeerd zijn van sadza (maismeelpap) dan zij. Gelukkig was de rijst snel gemaakt en werd de maaltijd nog net op tijd binnengebracht.

Terug in ons hotel bleek de zondag minder een rustdag dan gewoonlijk en stond een ontmoeting met zes PLWHA op het programma. Voor de mensen die minder goed ingevoerd zijn in de HIV-AIDS problematiek; dat staat voor People Living With HIV and AIDS. Het was erg 'touching' om de verhalen van hen te horen. Meer nog dan in Europa is er nog een hoog stigma rondom mensen met AIDS. Sommigen worden afgesneden van families, verliezen banen en worden gemeden in de kerk. Inmiddels wordt dit beter, maar nog altijd geldt voor veel mannen; 'better to die with pride, than knowing and revealing your HIV status'. Er is nog veel werk te doen...

Gerelateerde afbeeldingen
Disclaimer: De foto's geven misschien het idee dat ik op vakantie ben, maar het is nou eenmaal niet zo interessant om foto's van de conferentie zelf te maken.

Uitzicht op lake Kyle vanaf het hotel

Doorkijkje bij Greater Zimbabwe Ruins (national monument)

Western influence in traditional village

Nieuws van All Nations

Het is al weer even stil aan het Horst front. Een maand om precies te zijn, dus tijd om weer wat van ons te laten horen. Deze keer een bericht uit Engeland, All Nations Christian College. We voelen ons gezegende mensen dat we hier tien weken mogen leren en verkeren. Het leren is goed, gevarieerd en gedegen. Daar straks meer over. Het leven hier is heerlijk. Fantastisch gebouw, maar in zijn ouderdom kent het natuurlijk ook wel wat gebreken, waarvan alleen de kou ons echt opvalt. Met wat extra electrische kacheltjes is het in ons appartement goed te doen. We hebben nog een paar nachten een kachel naast Lennards bed gezet, maar nu gaat het ook goed zonder. Mooi om te bedenken wat voor geschiedenis dit huis heeft, hoeveel hier gebeden, gestudeerd en gezongen is en wie hier allemaal gewoond hebben. We staan inderdaad niet alleen, maar in een lange traditie. Wil je hier meer over lezen, zie dan de website www.allnations.ac.uk

Vandaag is de zon doorgebroken en de sneeuwklokjes doen ook erg hun best. Gelukkig, het gaat weer lente worden, dan kunnen we gaan genieten van de schoonheid van de omgeving. Niet dat we ons erg opgesloten voelen. De gebouwen zijn groot genoeg om door heen te dwalen en we hebben een ruim appartement. Grote huiskamer met keukentje en aparte slaapkamer, ook eigen sanitair (wat een uitzondering is). Lennard wisselt een beetje tussen ons bed overdag en zijn eigen bed 's nachts in de huiskamer. 

Over Lennard gesproken: wat een geweldig kereltje! Nog steeds een voorrecht om zijn ouders te mogen zijn. Knappe jongen die fantastisch kan lachen, zelfs schaterlachen. Hij begint de dag altijd vrolijk met heel veel 'gebabbel'. Omrollen gaat ook al goed. Omdat we alle maaltijden in de eetzaal nuttigen zijn er minimaal drie momenten per dag waarop Lennard in de grote groep is. Hij vermaakt zich dan altijd uitstekend, vindt het mooi om vanuit zijn eigen Bumboseat anderen te bekijken. Huilen doet hij daar dus niet, lachen des te meer. Trouwens een erg grappig gezicht, zo'n klein ventje aan tafel. Niet gek dat iedereen weg van hem is, hij krijgt altijd wel aandacht. Hij lijkt het niet heel vervelend te vinden om van hand tot hand te gaan. Als hij moe is of gaat mopperen vindt hij vanzelf de weg wel terug naar zijn ouders. 

In de ochtenden gaat Lennard naar de creche. Ideaal, zo kunnen wij ons concentreren op de studie. Hij vindt het prima, wordt uitstekend vermaakt. Zelfs met 1 op 1 begeleiding. En ik kan mooi in de koffiepauze naar hem toe om te voeden. Ik vind het niet erg om moeder-van te zijn, ben er alleen maar trots op. Er zijn nog genoeg momenten, bijvoorbeeld in de klas, waarop ik gewoon Annemarie ben. En ook 's avonds als hij in bed ligt en wij naar beneden gaan om chocolademelk te drinken, film te kijken of spelletjes te doen. Wel prettig, we zitten in een stille uithoek van het gebouw, maar kunnen makkelijk naar sociale activiteiten als we willen. En als Lennard niet wil slapen 's avonds, wat nog regelmatig voorkomt, dan nemen we hem gewoon mee. Na een uurtje is hij dan moe genoeg om in slaap te vallen.

Maar goed, dat zijn secundaire arbeidsvoorwaarden. We zijn hier hoofdzakelijk voor de lessen. We hebben nu drie weken les gehad. Eerste week over wie ben je zelf, tweede week over wat zending is, derde week cultuur en religie. Erg goed om eens grondig na te denken over wie je zelf bent en hoe je staat tegenover uitzending. We hebben een klein, maar gevarieerd klasje. We hebben drie Nederlanders, een Vlaams-Assyrische, Ethiopier, Japanse, Schot en een Engelse. Desondanks gaat het samenwerken erg goed en genieten we van de lessen. 

We zijn hier nu drie weken en Mark krijgt het alweer op zijn heupen. Dit doet niet helemaal recht aan de werkelijkheid, want de uitnodiging komt vanuit de GZB. Morgen vertrekt hij voor 10 dagen naar Zimbabwe om deel te nemen aan een conferentie waarin ervaringen gedeeld worden rond de bestrijding van HIV/AIDS. Daar de komende tijd meer over.

Ik zou graag om het hoekje kijken, maar Lennard en ik moeten nog een paar maanden wachten voor we in het vliegtuig stappen. Het is wel mooi dat we hier op All Nations al een vleugje Zimbabwe meekrijgen, want er zijn drie Zimbabwanen die hier studeren. Het aanbod om samen Shona te spreken ligt er... Vanmiddag ook nog blanke Afrikanen op de thee gehad die 60 jaar in Zimbabwe gewoond hebben. Zij hebben veel van het land gezien, helaas was het maar een kort bezoek. 

Tot slot nog een paar foto's.

Een bewogen jaar

31 december, de laatste dag van het jaar. Mark is naar de kerk en ik zit op de bank met een slapende Lennard. Nadat hij vol enthousiasme heeft liggen gymmen is de energie op. Leuk om te zien hoe hij zijn handen ontdekt en zijn stembanden steeds meer aan het werk zet. Maar nu even rust, dat zorgt er gelijk voor dat ik ook stil ga zitten en de tijd maak om stil te staan.

Sinds gisteren zijn we thuisloos. De komende maanden zullen we zwerven door verschillende landen. Eerst Nederland, dan Engeland, dan Zimbabwe. We hopen de tweede helft van volgend jaar weer een eigen thuis te kunnen creëren. Tegen die tijd zullen we er wel aan toe zijn, voor nu is het niet zo erg om rond te reizen. Ons huishouden in Leiden is opgedoekt. Er is een einde gekomen aan de Leidse periode. Dat opdoeken klinkt simpel, maar heeft toch wel wat voeten in de aarde; wat gaat er mee naar Zimbabwe, wat naar Engeland, wat willen we bewaren, wat hebben we over zes jaar nog nodig, wat is essentieel, wat is luxe, wat is waardevolle herinnering, wat is rommel. Er gaan zo heel wat herinneringen door je handen. Wel toepasselijk op de laatste dagen van het jaar.

Gisteren is alles in een busje geladen en naar Zeeland, naar de zolder van mijn ouders, gebracht. De spullen voor Zimbabwe waren al eerder opgehaald. Onze bezittingen staan nu netjes opgestapeld en de koffers voor Engeland staan klaar om ingepakt te worden. Voor Lennard maakt het niet zo veel uit, als hij maar op tijd kan eten en slapen. De herrie van de rondvliegende rotjes lijkt voor hem meer verontrustend.

Nu eerst, samen met familie, het oude jaar afsluiten en het nieuwe vieren. We zijn erg benieuwd hoe we dat over een jaar zullen doen. Vast op een heel andere manier met een ventje dat dan vast al kan lopen. We kunnen nu niet overzien hoe het allemaal zal gaan, maar goed, alles komt in stapjes. Alles op Zijn tijd.

Voor ieder die dit leest: Gelukkig Nieuwjaar

Werkbezoek Zimbabwe

Ministers, mensenrechtenadvocaten, ambassadepersoneel, dominees, doktoren, zusters en broeders. De afgelopen twee weken heb ik heel wat handen mogen schudden. Ik was namelijk op werkbezoek in Zimbabwe om door Herman ten Hove, de huidig Medisch directeur van het Morgenster ziekenhuis geïntroduceerd te worden in het werk dat voor ons ligt. Hoe me dit is vergaan is hieronder te lezen. Voor degenen die geen tijd hebben, een link naar de fotoreportage is onderaan te vinden.

Een gezegende reis
Reizen kan vermoeiend zijn, maar ik heb ontmoetingen tijdens de reis altijd als erg opbeurend ervaren. Zo ook deze reis waarop ik in het vliegtuig een Zimbabwaanse mensenrechtenadvocaat ontmoette die me wat Shona bijbracht en vertelde dat hij samenwerkte met een dame van de NL ambassade. Deze dame en haar collega's kwam ik vervolgens tegen toen ik in het holst van de nacht de 'arrivals' uitliep; ze haalde haar ouders af die met me in het vliegtuig hadden gezeten. De volgende morgen zou ik haar alweer ontmoeten want Herman nam me mee naar de Nederlandse ambassade. Dit alles bleek zo'n positieve uitwerking te hebben dat we na afloop van het gesprek nog €25.000,- belastinggeld meekregen als we er een goede bestemming voor wisten te vinden. De Nederlandse ambassade hielp me dus ook ver van huis aan een 'sinterklaasgevoel'.

Toeval
Echter voor we samen de ambassade hadden bezocht had ik nog een andere toevallige ontmoeting. Bij TNT had ik een collega die geregeld Zimbabwe bezocht om beelden te kopen. Ik had het voor mijn vertrek willen emailen om enerzijds te vragen of ik iets voor hem kon doen en anderzijds of hij me in de toekomst kan helpen met het HR beleid in het ziekenhuis. Ik was hier echter niet meer aan toe gekomen, maar wie loop ik op dinsdagochtend in het hotel tegen het lijf? Juist die collega. We hebben even leuk gesproken en een vervolgafspraak in Nederland was snel gemaakt. It's a small world, handiti (isn't it)?

Gedwongen ontslagen
Goed, terug naar Herman en ik die een rondje Harare deden. Daar was verder weinig bijzonders over te melden dus we gaan in een dollemansrit naar Morgenster (een filmpje welke de werkelijkheid meer recht doet zal z.s.m. hieronder te vinden zijn). Daar aangekomen bleek de missie in duister gehuld. Gelukkig had dit niets met mijn arriveren te maken, maar alles met Zesa (energiemaatschappij, maar meer bekend van het achterstallig onderhoud). De Missie zat al zo'n week zonder elektriciteit en aangezien ook de waterpompen niet werkten, was het water ook nagenoeg op. Dit leidde er uiteindelijk toe dat op zaterdag patiënten moesten worden ontslagen uit het ziekenhuis.

Hoog bezoek
Op zaterdag stond een uitje naar het Kyle Park gepland, maar 's ochtends kwam iemand ons vertellen dat Herman in het ziekenhuis verwacht werd voor een bezoek van de Speaker of Parliament, kansen verkeken. Gelukkig zag Herman's vrouw Huibke kansen en ze belde Zesa dat er een parlementslid onderweg was en dat het niet fraai stond als er geen stroom zou zijn. Dit werkte wonderwel, want ineens was er weer elektriciteit. De ministers (er komen altijd andere mensen dan je denkt), waren slechts drie kwartier te laat en hadden ook niet veel tijd, waardoor we na hun bezoek nog de gelegenheid hadden naar het Kyle park te gaan. Een park dat bekend staat om z'n strenge regels voor mens én dier (zie foto's voor toelichting). Dat was ook erg bijzonder want ineens is Zimbabwe dan ook het land van de neushoorns, giraffes, krokodillen, gazelles en nijlpaarden. Dat alles op hemelsbreed maar 15 kilometer van ons huis!

Week twee
De tweede week heb ik vooral bezoeken gebracht aan een ziekenhuis, een kliniek en enkele malen het kerkelijk kantoor. In het laatste gebouw zal ook ik straks een kantoor hebben en op maandagen vergaderen met de secretarissen van de verschillende afdelingen. Er bleek zelf een vierkoppige afdeling 'Internal audit' te bestaan. Dan blijk je toch snel te simpel hebben gedacht over de kwaliteit en professionaliteit van kerkelijke organisatie. Al met al heeft het bezoek een erg goede indruk achter gelaten en ik heb dan ook erg veel zin om samen met Annemarie in april 2011 terug te komen.

Bijbehorende foto's en video's
Fotoreportage op Picasa
Een uitgebreide tour door onze toekomstige woning

Slapen tijdens de les

Vandaag is het 2 oktober; de dag dat ik officieel 40 weken zwanger zou zijn. Ik verwachtte rond het Leids Ontzet tonnetje rond te zijn en puffend van ademnood bij het poortje van het reuzenrad geweigerd te worden vanwege baringsgevaar - of is het baargevaar? Het gevaar is echter al lang geweken, we genieten al ruim twee weken van Lennard. En genieten, dat doen we zeker. Ondanks de gebroken nachten en de worstelingen rondom de borstvoeding. In de loop van de kraamtijd zijn we in de vader- en moederrol gegroeid en nu is hij toch echt onze baby, waar we zielsveel van houden.
Maar ook de kraamtijd is voorbij en het 'gewone' leven is begonnen. Na een korte onderbreking volgen we de Shona-lessen nu niet met twee, maar met drie personen. Lennard vind het allemaal prima, hij neemt de gelegenheid te baat om uitgebreid te slapen onder de les, nu mag het nog. Ondertussen leert hij zijn eerste Shona woordje: Ee, ee. Ik zou wel willen dat ik zo makkelijk als een kind de taal zou leren. Wij zitten te zwoegen en zweten op het ontleden van woorden, het begrijpen van de grammatica en het onthouden van woorden. Het gaat echt niet vanzelf. Gelukkig hebben we de komende maanden de tijd om een goede basis te leggen. Ons voordeel is dat we een uitstekende lerares hebben - in Leiden - en dat we samen leren. Gaandeweg kunnen we kleine conversaties voeren met elkaar in het Shona. Verwacht niet dat thuis in het Shona wordt geconverseerd, want dan kan de koffie pas worden gedronken als het tijd is om naar bed te gaan, zo langzaam formuleren we de zinnen. Wel zie je overal briefjes met woorden als 'Mufananidzo' en 'kicheni' die ons helpen de meest gebruikelijke woordjes te leren.

Timutenda kusevenza, Tichanonana!

(bedankt voor het lezen, tot ziens)

Lennard is geboren

Ter ere van de geboorte van Lennard hebben we een speciale pagina ingericht. Zie alhier

Eerste dagen training

Het is wel wennen om samen alleen nog maar met Zimbabwe bezig te zijn. We hoeven niet meer aan TNT te denken of 'slechte kinderen'. We hebben nu samen enkele keren de reis naar Utrecht gemaakt en afgelopen vrijdag mochten we al heel relax thuis boeken lezen. Het leven in Zimbabwe komt dan steeds helderder voor ogen te staan. Op 2 augustus besteedde Netwerk een aflevering aan de laatste blanke boeren in Zimbabwe. Daar word je dan weer niet zo vrolijk van. Gelukkig zijn wij geen boeren en gaan we op een afgezonderd terrein van de Reformed Church wonen.

Leven op de Morgenster
Hoe het op dit moment op de missie is, wordt beschreven door een Zuid-Afrikaan genaamd Adriaan van den Berg, die een website bijhoudt over zijn leven op de Morgenster. Daar schrijft hij dat hij juist prima kan leven op de missie en de afgelopen maanden die in het teken stonden van wachten en leren, erg nuttig waren. Adriaan zal vermoedelijk een van onze tijdelijke buren worden op de missie.

Vandaag hadden we een gesprek met een Zimbabwedeskundige die ons vertelde dat het qua veiligheid best meevalt, zeker als je wat integreert door de Shona begroetingen te kennen en gebruiken. Ze zien toch wel aan onze neuzen dat we geen boeren zijn.