Andere prioriteiten

Dit is een bericht in de categorie: andere wereld, andere prioriteiten.

Gisteren ontving ik, Mark, het eerste reclame sms'je op mijn telefoon. De strekking was deze: "SMS text naar nummer en krijg een gratis begrafenis ter waarde van $10000,- voor je familie als je sterft." Ik keek er wel even vreemd van op, maar het geeft maar aan hoe anders de prioriteiten worden gelegd en behoeftes zijn. 

Levensteken vanaf Morgenster

Zittend op onze tuinstoelen in de schaduw van een van de vele bomen in de tuin, zijn we druk bezig met acclimatiseren. Elke dag zetten we een paar stappen in dit proces. Terugkijkend op de eerste paar dagen hebben we toch al heel wat gedaan. Zaterdag zijn we naar Masvingo gereden, de stad hier een half uur rijden vandaan. Daar wat rondgelopen, markt bezocht, mensen gekeken, geinventariseerd wat er zoal te krijgen is en boodschappen gedaan. Dat valt best mee, alleen is alles veel duurder dan in Nederland. Een dollar per luier is ons te gortig, dus gaan we over op katoenen luiers. De supermarkt was goed bevoorraad en we konden alles wat we nodig hadden in een winkel kopen.

Zondag zijn we hier naar de kerk geweest, het is maar een paar honderd meter lopen. Mooi om zo van alle hoeken van Morgenster mensen aan te zien komen. Sommige groepen komen zingend aan, dit zingen wordt dan in de kerk voortgezet, a capella, iemand zet in waarna de rest -meerstemmig- volgt. Verder klinkt de melodie, en ook de rest van de liturgie, ons heel vertrouwd in de oren; tevertrouwd. Dat de RCZ Nederlandse wortels heeft is wel heel erg duidelijk, we vragen ons af hoe Zimbabwaans de kerk nu is in haar kerkcultuur. Na zingend de kerk verlaten te hebben werden we volgend goed Nederlands gebruik bij Aalt en Anneke Visser op de koffie genodigd. Wel jammer dat zij vandaag voor verlof naar Nederland vertrekken. Daarna onze eerste zondagmiddagwandeling gemaakt naar het uitzichtpunt hier aan de rand van Morgenster. 

Maandag is Mark weer naar Masvingo gereden om allerlei zaken te regelen. We hebben dan wel de auto van de Ten Hoves gekocht, dat wil niet zeggen dat we er al in kunnen rijden; daar gaat nog wat papierwerk aan vooraf. Ook voor ons beider werkvergunning hebben we nog een aantal brieven nodig. Annemarie bleef thuis met Lennard en probeerde te wennen aan het hebben van personeel in en rond het huis. Enigszins vergelijkbaar met de kraamtijd en dat was ook al zo'n gekke tijd. Alleen kent nu de ander het huis veel beter dan jij en is er ook nog de cultuur- en taalbarrière. Nu is er wel een goede brug gemaakt door onze voorgangers, maar het blijft wennen. 

Lennard bekijkt het hele gebeuren het liefst vanuit de draagzak. Hij is hangerig en blijft het liefst binnen een straal 30 cm van zijn ouders. Daar is dan wel goed en glimlacht hij beminnelijk naar iedereen die hem gedag zegt. Af en toe lief zwaaien maakt het helemaal compleet. Die hangerigheid snap ik ook wel, het is niet niks om een tandje te krijgen (zijn eerste kreeg hij onderweg van Engeland naar Nederland, de tweede onderweg van Nederland naar Zimbabwe), in een ander bed te slapen, opeens buiten te liggen en bovendien een lijf vol vlekjes te hebben. De overgang in klimaat is niet groot. Op dit moment is het ongeveer hetzelfde weer als in Nederland. Lekker warm in de zon en koud als de zon weg is. Jammer alleen dat wij richting winter gaan.

Vandaag hebben we een rondje gelopen door het ziekenhuis. We hoorden dat er momenteel drie artsen aan het werk zijn, goed nieuws! We hopen ze binnenkort te ontmoeten en meer te horen over hoe het nu in het ziekenhuis gaat. Ondertussen lezen we ons in, in de gang van zaken op papier.

Nu eerst maar eens koken. We hebben momenteel de luxe van water en elektriciteit. Het voelt al als een voorrecht om het grootste deel van de dag elektriciteit te hebben, vooral 's avonds is dat lekker; donker is echt heel donker, vooral in een onbekende omgeving met een vooralsnog onbekend aantal medebewoners,

Gerelateerd

Lennard aan het schommelen

De reis naar Morgenster

Donderdagavond 21:00

Eindelijk was het dan zo ver, een moment dat zo lang toekomst was geweest, een idee, maar nu echt realiteit. We draaiden ons nog een keer om en onze familie verdween voor een jaar of langer uit zicht. We waren erin geslaagd om alle ruimbagage af te geven en mochten nu, met een paar handen te weinig, de vele handbagage meesjorren naar het vliegtuig. We waren dan ook erg blij toen we als allereersten het vliegtuig in mochten. Daar konden we ons relax installeren en alle kastjes volstouwen. Eenmaal opgestegen daalde een rust op ons neer. We waren onderweg.

Vrijdagmorgen zes uur, Nairobi
Een korte nacht later wisten we ook gelijk wat het betekent om met een kind te reizen. Best te doen, maar een van tweeën is toch steeds met Lennard in de weer. En door al die veiligheidspoortjes is ook best lastig. Misschien de volgende keer toch een directe vlucht naar Johannesburg en vandaar met de auto. Maar goed, we mochten niet klagen want ook na het overstappen hadden we weer alle bagage bij ons. En op het geplande tijdstip landden we dan vrijdagochtend in Harare. We kwamen zonder problemen, met alle medicijnen, door de douane en daar wachtte iemand ons op. Nadat de spullen in de auto waren gezet en Lennard in zijn Maxi-Cosi was geïnstalleerd, konden we onderweg. Eerst naar een overheidskantoor waar als het goed was meer duidelijkheid over Annemarie’s vergunning zou zijn. Uiteindelijk bleek dat we een brief nodig hadden en bij een ander kantoor moeten zijn, volgende week maar weer naar Harare…

En toen, weer in de auto, nu voor een rit van vier uur. Maar de bestemming mocht er wezen: Morgenster. Onderweg stuurden we nog een sms naar het welkomstcomité, zodat het avondeten mooi op tijd klaar zou zijn :-), en inderdaad, om zes uur waren we er, onze eindbestemming voor de komende jaren. Heerlijk om in een huis aan te komen waar al de nodige spullen zijn en je direct kunt beginnen te leven. Dat deden we met, te beginnen, lasagne a la Anneke. Heerlijk! We zijn thuis…

Werkaanvraag gehonoreerd

Vanochtend ontvingen we via het ZACH kantoor een eenregelig emailtje waarin we konden lezen:

"We have received communication from MDPC that your application was approved" 

Hoe kort het bericht ook was, we waren er erg blij mee. Wat het concreet betekent moet nog blijken, maar aankomende vrijdag al, kunnen we bij de overheid langs om om meer informatie te vragen. The Lord will Provide...

Uitzenddienst

door Annemarie

Vandaag was de uitzenddienst in de Marekerk. We hebben het ervaren als een heel goede dienst. Onder wij versta ik dit keer Mark en ik; Lennard vond het maar niks, de creche had voor hem een te hoog vreemdelingengehalte en was niet geschikt als slaapplek. De kerk rondkijken bij mij op schoot was veel leuker. Ik zelf vond rondkijken in de kerk ook mooi; zoveel mensen die met ons meeleven en die ons steunen. Het is een voorrecht om een schakel te kunnen zijn in de band tussen de kerk in Nederland en Zimbabwe. Onderwerp van de dienst was de barmhartige Samaritaan. Dat trof me: het typeert hoe wij in onze uitzending staan. We willen onze naasten helpen. Iedereen is geroepen om dat te doen, ieder op zijn eigen plek. Onze plek zal op Morgenster zijn omdat de kerk daar behoefte heeft aan onze expertise. We willen anderen liefhebben omdat God ons liefheeft. Liefhebben, niet als emotie, maar met hoofd, hart en handen.

Nu we afscheid hebben genomen van gemeente en vrienden begint het vertrek echt dichtbij te komen. Al heb ik wel de neiging om definitief afscheid nog steeds voor me uit te schuiven, nog een paar dagen dan kan dat niet meer, dan staan we op Schiphol. Al weten we niet goed wat ons in Zimbabwe te wachten staat, we hebben er wel zin in. Na een periode van voorbereiden en afscheid nemen komt nu de tijd van opnieuw beginnen in een ander land. We zijn benieuwd hoe de komende weken er uit gaan zien. Hopelijk krijgen we snel meer nieuws over wanneer en waar ik kan starten met werken. Hoe eerder ik kan beginnen, hoe eerder we weer terug zijn op Morgenster en we 'echt' ons leven daar kunnen starten.

Verder:

• Op het Lennard deel staan weer wat nieuwe foto's. Geweldig ventje toch?
• Nieuwe nieuwsbrief onder nieuwsbrieven
• Nieuw kopje: 'Kunst'. korte weergave van wat ik uitgespookt heb op All Nations
• Samenvatting van deze site voor de Engelstaligen, (wat je natuurlijk niet bent als je dit leest)

Agenda komende twee weken

De komende twee weken reizen we door Nederland. Hierbij een selectie van de activiteiten en bezoeken.

24 maart: Bezoek gemeente Herwijnen
Donderdagavond bezoeken we enkele gemeenteleden van Herwijnen, een van de ondersteunende gemeenten. Een korte kennismaking en we lichten het werk in Zimbabwe toe.

30 maart: Gemeenteavond, Eemnes
Woensdagavond 30 maart zullen we een gemeenteavond verzorgen in Eemnes. We zullen daar het werk in Zimbabwe presenteren. Kerkelijk Centrum 'De Wel', Rutgers van Rozenburglaan, Eemnes

3 April: Uitzenddienst
Zondag 3 april zullen we vanuit de Marekerk, Lange Mare 48, Leiden als gezin worden uitgezonden naar Zimbabwe. De dienst begint om 10.00. Er is kinderoppas en na afloop van de dienst is er gelegenheid om ons nog een hand te geven.

Ook zal de dienst realtime te beluisteren zijn via internet (zoek op Marekerk, Leiden). Ook kunt u de dienst daar na afloop downloaden.

7 april: Vertrek vanaf Schiphol
Donderdagavond om 21:00 vertrekken we dan definitief naar Zimbabwe, om daar dan vrijdagmorgen
11.20 aan te komen.

Impressies uit Zimbabwe (deel 2)

Mark is voor een conferentie over HIV programma's in Zimbabwe. Hieronder het tweede deel van het reisverslag.
Maandag was de afsluitende dag van de conferentie. We deelden met elkaar wat we van de conferentie geleerd hadden en hoe we dit gaan toepassen op de projecten. Voor de situatie rondom Morgenster betekent dit dat we gaan proberen via de kerkleiding het stigma op HIV en AIDS te verkleinen en in de programma´s de betrokkenheid van de mannen te vergroten.

Na de conferentie vertrok ik naar de Morgenster om daar samen met Herman (vertrekkende arts) en de EO ploeg, opnames te maken voor de documentaire. Het idee was om de overdracht te filmen, dus we liepen samen door de gangen. Ook bestudeerden we de voorraad medicijnen, en voor het dramatisch effect verwijderden we alle medicijnen die met gedoneerd geld zijn aangeschaft. De plank was ineens bijna leeg. Daardoor realiseerde ik me weer hoe afhankelijk van donoren het ziekenhuis toch nog altijd is. Aan het einde van de dag deden we het interview met mij en wat symbolische loopjes tegen de achtergrond van een ondergaande zon. Het idee daarvan is, dat je ziet dat onze wegen scheiden, Herman gaat terug en ik ga verder. Het was moeilijk om in het interview en de andere opnames Annemarie tot haar recht te laten komen. Door het filmen van een skype-gesprek hebben we geprobeerd dit enigszins te compenseren. Voor wie inmiddels erg benieuwd is geraakt naar het resultaat, dat wordt waarschijnlijk pas in de zomer uitgezonden…

Papierwerk
Woensdagochtend vertrok ik met twee collega’s uit Sudan naar Harare. Daar aangekomen ging ik gelijk proberen het papierwerk voor Annemarie en mezelf in orde te maken. Er is een koepelorganisatie van Missieziekenhuizen (ZACH) die dit in principe voor ons doet. Toen ik op kantoor verscheen, gaf mijn contactpersoon aan dat ik het direct zelf kon indienen bij de overheid. Ik zag mezelf al zitten in een wachtkamer, hongerig en moe, maar stemde toch maar toe. Er werd een chauffeur opgetrommeld en twintig minuten later was ik op het betreffende kantoor. Ik was gelijk aan de beurt en werd euforisch. Iets te snel, want de meegebrachte formulieren werden niet herkend. Gelukkig mocht ik tijdens de lunchpauze die inmiddels aangebroken was, alle formulieren overschrijven op de nieuwe en kon ik na het betalen van de belastingen alles in orde maken. In een tijdsbestek van twee uur was ik in twee kantoren geweest en had ik de aanvraag voor Annemarie om als medicus in Zimbabwe te werken succesvol ingediend! Sommige zaken zijn toch echt goed geregeld in Zimbabwe. Ik gaf mezelf de rest van de middag vrij.