Nieuwsbrief

Door Mark

Er staat weer een nieuwe nieuwsbrief op de Nieuwsbriefsectie

In De Wachtkamer

Door: Annemarie

Sinds ik eind februari eens langs de oogkliniek gelopen ben om mijn ogen door te laten meten heb ik heel wat wachtkamers gezien. Bulawayo – Harare – Leiden – Rotterdam. Verschillende steden, maar allemaal in het kader van de zoektocht naar de oorzaak van mijn verminderd zicht.

Wanneer het begonnen is? Dat weet ik niet precies, waarschijnlijk is het langzamerhand gegaan. Op een gegeven moment dacht ik “ik zie het, maar toch zie ik het niet”. Gelukkig was de oogarts op Morgenster gelijk alert en verwees me voor aanvullend onderzoek. Werkdiagnose was glaucoom, maar typisch is het niet. Na oogscan en MRI waren we er nog steeds niet uit en in overleg met oogarts in Nederland heb ik besloten om hierheen te komen voor verder onderzoek. Dat aanvullende onderzoek is inderdaad gebeurd: ik heb alle apparaten in het oogziekenhuis gezien, verschillende oogartsen en neuroloog de hand geschud, paar keer bloedonderzoek gehad en uiteindelijk ruggeprik. Na dit alles nog geen definitieve diagnose. Nu drie weken rustig wachten op de laatste uitslagen van het hersenvocht (vooral ter uitsluiting van MS). Gelukkig heb ik het idee dat het niet verder achteruit gaat.

Het gevoel van “ik zie het, maar toch zie ik het niet” is er nog steeds. Officieel is mijn zicht rond de 50%. Wat betekent dat? Onze ogen zijn heel bijzonder gemaakt en met 50% kan je nog best veel zien. Niet meer zo scherp als een arend, maar genoeg om goed te kunnen functioneren. Het is alsof ik allemaal blinde vlekjes in mijn gezichtsveld heb, die zijn niet zwart want mijn hersenen vullen die automatisch op. Dat doen ze alleen niet helemaal volgens de werkelijkheid; al 34 jaar lang registreren mijn hersenen gezichten met ogen, oren en een neus, maar nu zie ik op 30 meter afstand opeens mensen waarbij de neus uitgegumd is. Ook vraag ik me regelmatig op waarom ze lege reclameborden ophangen; blijkt er toch een tekst op te staan. Of ik zie verschillend gekleurde blokken, waarbij ik er pas later achter kom dat het een gebouw moet voorstellen. Alsof de wereld moderne kunst is geworden. Vooral met boodschappen doen valt het op; om de prijsbordjes te kunnen lezen moet ik een stap dichterbij doen en even snel een schap ‘scannen’ kost me veel meer moeite. Regelmatig zit ik aandachtig naar een zak dierenvoer te kijken. En nee, dat staat zelden op het boodschappenlijstje. Ook verkeersborden kan ik pas laat lezen en het verkeer hier in Nederland is heel wat drukker dan ik gewend ben: voorlopig dus even geen auto besturen.

Niet alleen heb ik veel verschillende wachtkamers gezien, het is ook alsof ik permanent in de wachtkamer zit. Ik sta even ‘on hold’. Hoe komend jaar er uit zal zien weet ik niet. Maar het is absoluut geen zwart gat. Ik geniet gewoon van elke dag met de jongens. De dag waarop de dokter me uit de wachtkamer roept voor goed/ slecht/ geen nieuws komt vanzelf wel. Maar hoe het er ook voor me uit gaat zien, ik weet dat God naast me loopt. Dit laatste schrijf ik niet op om het maar gezegd te hebben, ik beleef het ook echt zo.

Misschien moet ik nog eens een blog wijden aan hoe het nu is om zelf in de wachtkamer te zitten. En dan nu niet voor zoiets ‘kortdurends’ als zwangerschap/ galstenen/ hernia, maar voor iets wat over één van de essentiële zintuigen gaat. Nu kan ik niet roepen “volgende patiënt”, nu kan ik de status niet even onderop de stapel leggen. Mijn inlevingsvermogen is (helaas) fors groter geworden. Alleen hoop ik dat patiënt-zijn en dokter-zijn naast elkaar kan blijven bestaan.

Wat planning betreft: Mark komst 22 april naar Nederland en dan beginnen we samen aan ons verlof.

Naar Psalm 23

DAAR IS HET ALTIJD ZOMER
naar Psalm 23


De weg die Hij kiest, leidt naar een andere wereld.
Daar is het altijd zomer.
Hij gaat voor je uit en draagt het licht,
Hij zorgt dat je het volhoudt.
De bron die Hij wijst is zuiver en helder.


Al dwaal je door het dal van de dood
en zie je geen hand voor ogen.
al valt de toekomst aan scherven:


Hij is daar geweest, Hij kent die weg.
Hij weet wat onherbergzaamheid inhoudt.
Je kunt zijn spoor daar nog vinden.


Je bent niet verloren, want Hij zoekt je,
je wordt gevonden.
Hij tilt je op en je voelt je begrepen,
geliefd en bevrijd.
In zijn armen vind je vrede,
bij Hem ben je veilig.
Zo kom je thuis


Joke Verweerd

Nog een paar dagen

Door Mark

De titel 'nog een paar dagen' kan natuurlijk verwijzen naar mijn aanstaande verlof en vlucht (als in vliegen en niet vluchten) naar Nederland, maar ik doel eigenlijk op de actie die momenteel op www.handsnfeet.nl staat. Dit mooie initiatief vraagt deze maand aandacht voor de patienten die bij het Morgensterziekenhuis aankloppen voor medische zorg. Velen van hen kunnen de zorg niet betalen, maar het ziekenhuis kan ook geen gratis zorg leveren. Nog twee dagen biedt HandsFeet de mogelijkheid om te doneren voor deze patienten. De teller staat op 93%. Ik hoop dat we de komende dagen over de doelstelling van €960 gaan. De hulp is namelijk hard nodig.

Oogproblemen

Op 9 maart is Annemarie met de kinderen naar Nederland gevlogen voor verder onderzoek naar haar oogproblemen. Sinds een of twee maanden gaat haar zicht achteruit en ondanks verschillende onderzoeken in Zimbabwe is de oorzaak nog niet achterhaald.
Ondertussen heeft ze een hele reeks testen gedaan in het Oogziekenhuis Rotterdam maar tot nu toe is er nog geen diagnose. Een onzekere periode. We zullen binnenkort uitgebreider schrijven.

Mark en Annemarie

Zorg in Zimbabwe is onbetaalbaar

Door Mark

Deze maand zamelt stichting Hands & Feet geld in voor het Morgenster ziekenhuis. We zijn dankbaar voor deze ondersteuning vanuit Nederland. Neem eens een kijkje op hun website (klik op het logo)

Daar valt bijvoorbeeld te lezen dat een Rontgenfoto maar €16 kost. Toch kunnen veel patienten dat niet betalen, en een verzekering hebben ze ook niet.

Pleister op de plek

Door Annemarie

De relatie tussen dokter-patient-gezondheid is in de Zimbabwaanse context een ingewikkelde. Veel sterker dan in Nederland speelt de spirituele overtuiging een rol. En hoe lang ik hier ook zal wonen, volledig begrijpen zal ik niet. Toch is het essentieel om hier rekening mee te houden, want als een tablet niet ingenomen wordt dan werkt hij zeker niet.  Veel mensen zijn er van overtuigd dat een behandeling pas werkt als het gepaard gaat met een injectie. Je zou bijna een injectie met water geven om te zorgen dat men de tabletten ook inneemt.

Laatst voelde ik me net een traditionele genezer toen ik aan een patient met chronische pijn vanwege kanker morfinepleisters gaf. Hier is het namelijk een gebruik om kleine inkervingen te maken in de huid boven de plek van de pijn of zwelling. Als je een hele rij van deze littekens ziet, dan bestaat het probleem waarschijnlijk al geruime tijd. Morfine pleisters plak je op de huid waarna het continu het middel afgeeft. Het maakt niet uit waar je de pleister plakt, als het maar goed blijft zitten en liever niet op de dikke rughuid. Maar als je de pleister nu op het aangedane lichaamsdeel plakt, zou het dan niet beter werken? Als de patient daarin gelooft dan werkt het vast nog veel beter!