Onder het kopje opmerkelijk het volgende:
(Annemarie)
De verwarring is toegeslagen in het ziekenhuis. Alle werknemers die aangenomen zijn voor 2007 bestaan volgens de overheid niet meer. Wel een heel snelle manier om het bestand op te schonen; gewoon alles annuleren en opnieuw beginnen. Het zou een positief teken zijn als dit gedaan wordt om al die niet bestaande werknemers van de overheid uit het systeem te krijgen, maar we vrezen echter dat het meer is om lastig te zijn en mensen geld afhandig te maken. Het zou allemaal niet te problematisch zijn, ware het niet dat we in Zimbabwe zitten en hier tegenwoordig de hogere kunst van de bureaucratie wordt uitgeoefend. Een formulier is geen formulier. Alles moet minimaal in viervoud en van werkelijk alles moet bewijs ingeleverd worden. Heb je geen gecertificeerd basisschool diploma? 80 dollar graag. Ook al heb je nog zoveel aanvullende diploma's, regel is regel, daar kan niet van afgeweken worden, het zou een gekkenhuis worden.
Iedereen dus aan het invullen geslagen. Het frustrerende echter (van mijn kant) is dat alles acuut op stel en sprong moest gebeuren. Iedereen liet zijn taak maar gewoon liggen. Het ziekenhuis lag gewoon plat. De enige die trouw op haar post bleef was de verloskundige. Helaas kon zij niet alles doen; er moest een keizersnee gebeuren om een tweeling op de wereld te zetten. Ik ben twee-en-half uur bezig geweest om een paar mensen zover te krijgen dat ze wilden assisteren. Wat een gedoe. Waarom gaat patiëntenzorg niet voor alles in dit land? Waarom moeten zulk soort dingen maar allemaal kunnen tijdens werktijd?
Deze hele papierwinkel heb ik zelf trouwens ook moeten doen (ben ik nog steeds mee bezig), inclusief de vingerafdrukken. Maar ik moet zeggen dat ik me die middag uitstekend vermaakt heb op het politiebureau. Eerst was het zaak het juiste loket te vinden. Dus stapte ik binnen bij de regionale politie, helaas vond ik daar een briefje op de bewuste deur dat er niemand aanwezig was, maar ik wel een nummer kon bellen. De stem aan de andere kant wist me te vertellen dat het alleen maar op bepaalde uren gedaan werd. Dus bij de lokale politie geprobeerd in het gebouw ernaast. Grappig dat achter die twee gevels een en dezelfde lange gang zit. Nu had ik echter meer geluk. Van de groep rondhangende agenten werd er iemand aangewezen die me wel kon helpen. Eerst moest ik nog even de formulieren kopen in een winkel wat verderop. Na een paar winkels vond ik er een die wat op voorraad had. Hiermee gewapend kon de taak begonnen worden.
Dacht ik na een paar minuten klaar te zijn, dan was dat verkeerd gedacht. Een vingerafdruk van elke wijsvinger is natuurlijk volstrekt ondeugdelijk bewijsmateriaal voor het criminele archief. Nee, elke vinger apart en dan ook nog gezamenlijk, en dat in vijfvoud. Dat betekend 100 keer een vinger in de inkt. En dit zonder enige vorm van haast, rustgevend gewoon, therapeutisch bijna. Alleen jammer om te bedenken dat het waarschijnlijk de enige taak van die dag van deze bewuste agent was. Dat bedenkend is 5 dollar een koopje. Niet gek dat de politie nieuwe uniformen niet kan bekostigen en dat het oude tot op de laatste draad wordt afgedragen. Je kan je schoenen nog zo vaak glimmend zwart poetsen, uiteindelijk vallen ze van ouderdom toch uit elkaar. Wie kijkt er daarom nog vreemd van op dat de politie op allerlei manieren een aanvulling op het karige salaris probeert bijeen te scharrelen tijdend werktijd?
woensdag 16 november 2011
zondag 13 november 2011
Goed nieuws
Daar zit je dan opeens op de grond van de operatiekamer te kijken hoe anderen aan het werk zijn. Ook een boeiend perspectief. Gelukkig ben ik niet gevallen en heb ik heel vloeiend de tafel verwisseld voor de grond. En gelukkig stond mijn collega toch werkeloos toe te kijken en kon hij het zo overnemen. Wel een lastige en onvoorspelbare complicatie; de flauwvallende chirurg. Nou ja, onvoorspelbaar, er is wel een verklaring. De combinatie van temperaturen royaal boven de dertig graden, een druk bevolkte OK, een lastige operatie, drie lagen kleding waaronder een laag plastic en een zwangerschap kan zomaar uitlopen op onvoldoende bloedtoevoer naar de hersenen. Homo erectus moet dan horizontaal. Een soort noodknop van het lichaam.
"Wat zei je daar, een zwangerschap: ben je zwanger?!" Inderdaad. En dat dat nieuws jullie een vreugdekreet ontlokt, daar zijn we alleen maar heel blij om. Wij vinden het groot nieuws en zijn er zelf ook heel blij mee. Dit in tegenstelling tot de reacties hier. Als ik me laat ontvallen dat een zwangerschap en een hittegolf niet een heel goede combinatie is, dan wordt daar snel overheen gepraat. Zwanger zijn, daar praat je niet over. Zijn ze niet blij, is het geen nieuws, durven ze het niet te geloven of brengt het kwaad als je erover praat? Ik weet het niet. Tot nu toe heb ik nog geen reactie gekregen. Misschien dat dat veranderd als je het ook kunt zien, maar ik denk het niet. Toch noch maar eens vragen wat precies het verschil is tussen Zimbabwaanse en Nederlandse verwachting.
"Hoe gaat het met je, Annemarie?" Bedankt voor de belangstelling, het gaat goed. Behalve wat fysieke beperkingen op OK, misselijkheid en flinke vermoeidheid, gaat het goed. Wel jammer dat ik niet van de uit Nederland opgestuurde koffie kan genieten... Nu 15 weken op weg en ik ben erg dankbaar dat het tot nu toe zo goed gaat. Regelmatig kijk ik na een echo gemaakt te hebben bij een patiënt, snel even bij mezelf 'om het hoekje'. Heel mooi om te zien hoe de ontwikkeling gaat en vooral elke keer weer een geruststelling om het hartje te zien kloppen.
En Lennard? Die heeft er met zijn 13 maanden geen enkel besef van, maar vindt het wel heel leuk dat zijn moeder zo veel op de bank ligt. Hij is ontzettend verliefd op zijn moeder, dus doet niet liever dan bovenop me zitten. Voor hem een ideale klimmogelijkheid en erg gezellig.
"Wat zei je daar, een zwangerschap: ben je zwanger?!" Inderdaad. En dat dat nieuws jullie een vreugdekreet ontlokt, daar zijn we alleen maar heel blij om. Wij vinden het groot nieuws en zijn er zelf ook heel blij mee. Dit in tegenstelling tot de reacties hier. Als ik me laat ontvallen dat een zwangerschap en een hittegolf niet een heel goede combinatie is, dan wordt daar snel overheen gepraat. Zwanger zijn, daar praat je niet over. Zijn ze niet blij, is het geen nieuws, durven ze het niet te geloven of brengt het kwaad als je erover praat? Ik weet het niet. Tot nu toe heb ik nog geen reactie gekregen. Misschien dat dat veranderd als je het ook kunt zien, maar ik denk het niet. Toch noch maar eens vragen wat precies het verschil is tussen Zimbabwaanse en Nederlandse verwachting.
"Hoe gaat het met je, Annemarie?" Bedankt voor de belangstelling, het gaat goed. Behalve wat fysieke beperkingen op OK, misselijkheid en flinke vermoeidheid, gaat het goed. Wel jammer dat ik niet van de uit Nederland opgestuurde koffie kan genieten... Nu 15 weken op weg en ik ben erg dankbaar dat het tot nu toe zo goed gaat. Regelmatig kijk ik na een echo gemaakt te hebben bij een patiënt, snel even bij mezelf 'om het hoekje'. Heel mooi om te zien hoe de ontwikkeling gaat en vooral elke keer weer een geruststelling om het hartje te zien kloppen.
En Lennard? Die heeft er met zijn 13 maanden geen enkel besef van, maar vindt het wel heel leuk dat zijn moeder zo veel op de bank ligt. Hij is ontzettend verliefd op zijn moeder, dus doet niet liever dan bovenop me zitten. Voor hem een ideale klimmogelijkheid en erg gezellig.
zondag 6 november 2011
TV documentaire over Morgenster
Begin dit jaar maakte de EO een documentaire over het Morgenster ziekenhuis. De uitzendingen zijn op 10, 17 en 24 november vanaf 17.07 op Nederland 2. Op Wereld AIDS dag, 1 december, is een extra lange uitzending waarin ook Mark te zien zal zijn. dinsdag 11 oktober 2011
De genoegens van het buitenleven
(door Annemarie)
Vandaag banaan-citroen-moerbeibessenjam gemaakt. Naar eigen recept en geheel uit eigen tuin. Ik moet wel snel werken anders heeft Lennard de zorgvuldig geplukte en ontsteelde bessen allemaal opgegeten. Gelukkig vindt hij het spelen met de potten en deksels ook geweldig leuk en kan ik de inhoud voor de potten klaarmaken. Vanavond als toetje een pannenkoek met custard en bessenjam, of toch moerbeibessenbananenyoghurt? En daarna bessencake met citroenlimonade? Moeilijke beslissingen
Het leven op Morgenster is zo slecht nog niet.
Vandaag banaan-citroen-moerbeibessenjam gemaakt. Naar eigen recept en geheel uit eigen tuin. Ik moet wel snel werken anders heeft Lennard de zorgvuldig geplukte en ontsteelde bessen allemaal opgegeten. Gelukkig vindt hij het spelen met de potten en deksels ook geweldig leuk en kan ik de inhoud voor de potten klaarmaken. Vanavond als toetje een pannenkoek met custard en bessenjam, of toch moerbeibessenbananenyoghurt? En daarna bessencake met citroenlimonade? Moeilijke beslissingen
Het leven op Morgenster is zo slecht nog niet.
zondag 9 oktober 2011
Op bezoek bij de Chief
Elke regio heeft zijn eigen chief. Zo ook de onze; wij wonen en werken in het gebied van chief Mugabe. Het is een goed gebruik om als nieuwkomers de chief met een bezoek te eren. Dat vonden wij ook en aangezien we hem de week ervoor tegen het lijf liepen konden we gelijk een afspraak maken. Zaterdagochtend 8:00 h. Mooie tijd. Alleen was de beste man even vergeten dat hij op zaterdag recht moest spreken onder de boom. Het was dus een niet al te lang bezoek, maar wel gezellig. Viel me alles mee; heel benaderbare man, niet al te veel gekke rituelen
zondag 18 september 2011
Eerste werkweek
(door Annemarie)
De eerste (echte) werkweek zit erop. Voor alles is een tijd, nu is het de tijd van beginnen. Begonnen met zaalrondes, poli en operaties. Deze week had ik de kinderafdeling onder mijn hoede; een afwisselend gezelschap. Het merendeel viel in 1 van de volgende categorien: ondervoeding, HIV en/of TB, longontsteking, abcessen, brandwonden en breuken. En bij de kinderen die hier niet in passen tasten we grotendeels in het duister. Er zijn helaas maar weinig zaken die we hier in het laboratorium kunnen testen. De belangrijkste diagnostische tools zijn je klinische blik en het effect van de ingezette behandeling. Aan die klinische blik ben ik nu hard aan het werken, grotendeels een kwestie van ervaring maar continue studie levert ook een belangrijke bijdrage op dit moment.
Dan de operaties. Ik viel met mijn neus in de boter: bij mijn allereerste operatie werd ik verrast door een placenta praevia tijdens de keizersnede. Met andere woorden; bij openen van de baarmoeder ontmoette ik eerst de placenta en na deze doorgesneden te hebben pas het kind. Verkeerde volgorde en vaak gepaard gaand met veel bloedverlies en andere narigheden. Deze keer bleef het beperkt tot uitbundig bloedverlies ten tijde van de keizersnee, moeder en kind maken het nu goed.
De operatie daarna was een liesbreuk. De anatomie in dat gebied kan op de plaatjes al ingewikkeld lijken, de werkelijkheid is nog veel weerbarstiger omdat de patient totaal niet op de plaatjes lijkt. Als het al zo was voor de liesbreuk, dan maakt die uitstulping van vanalles het er niet makkelijker op. Gelukkig had ik assistentie van een collega, die dan wel geen ervaring had, maar wel de anatomie grondig bestudeerd had. En ik moet zeggen: na wat knip- en naaiwerk leek de patient aardig op het plaatje in het boek.
Twee dagen later de plastische chirurgie opgepakt: meisje van anderhalf met ernstige littekenvorming van de hand na brandwonden. De duim was helemaal vergroeid met de handpalm. Dit heb ik zoveel mogelijk proberen los te maken en nu hoop ik van harte dat de wond niet gaat ontsteken en dat het eindresultaat zodanig is dat de moeder niet zo teleurgesteld is dat ze niet meer terugkomt voor de andere vingers.
Klinkt misschien alsof ik me wel vermaak op OK, maar nee, in mijn hart ben ik geen chirurg. De niet al te ingrijpende en levensbedreigende operaties liggen me wel, maar voor een keizersnee sta ik nog steeds te bibberen, veel te spannend.
En dan de polikliniek. Een onafgebroken stroom van patienten met de meest uiteenlopende kwalen. Vooralsnog ben ik blij als ik een enigszins plausibele diagnose kan stellen en ik word helemaal gelukkig als we die vervolgens ook kunnen behandelen. In een week tijd zijn HIV en TB voor mij al veel concretere ziekten geworden. Al zal het altijd lastig blijven om de diagnose tuberculose te stellen. Het kan zich op tal van manieren presenteren en je weet het bijna nooit zeker.
Ik merk dat ik tijdens mijn werk in het ziekenhuis in mijn achterhoofd het idee heb dat ik wel de beslissingen neem, maar dat er ergens iemand is die alle antwoorden heeft en die mijn beleid dus zal af- of goedkeuren. Waarschijnlijk komt dit doordat ik nu voor het eerst echt zonder enige vorm van supervisie werk. Er is niemand (behalve patient en verpleging) aan wie ik verantwoording moet gaan afleggen. Niemand die 'alles' weet. Niemand die je bij de hand neemt als je vastloopt. En dat is best vreemd na al die jaren studie en 4 jaar werkervaring. Wel ben ik blij dat ik drie collega's heb die hier al een half jaar werken, een brede kennis hebben en altijd bereidt zijn tot overleg.
Deze komende week heb ik dienst. Dat betekent van maandag tot maandag beschikbaar zijn voor alle voorkomende zaken in het ziekenhuis. Ik ben erg benieuwd hoe het zal zijn. Toch spannend om in het midden van de nacht naar het ziekenhuis te moeten voor een spoedkeizersnee. Zal ik het kunnen? Zullen mijn beslissingen goed genoeg zijn? wie zal het zeggen.
Waar komt mijn hulp vandaan? Ik weet nog goed dat ik aan het begin van deze week erg opzag tegen het werk. Ik wist zeker dat ik zou falen op alle fronten. Nu weet ik niet of ik gefaald heb, maar ik weet wel dat God helpt in alle omstandigheden. Op dit moment ben ik me erg bewust van mijn zwakheden en voel me afhankelijk van God. Ik hoop eigenlijk dat dat zo blijft en dat ik niet denk zelf de hele wereld aan te kunnen. Wie meent te staan moet dubbel uitkijken niet te vallen.
Het is mooi geweest, bedtijd. Morgen een lange dag met werk, ambassadeursbezoek en een heel leuk ventje om voor te zorgen.
De eerste (echte) werkweek zit erop. Voor alles is een tijd, nu is het de tijd van beginnen. Begonnen met zaalrondes, poli en operaties. Deze week had ik de kinderafdeling onder mijn hoede; een afwisselend gezelschap. Het merendeel viel in 1 van de volgende categorien: ondervoeding, HIV en/of TB, longontsteking, abcessen, brandwonden en breuken. En bij de kinderen die hier niet in passen tasten we grotendeels in het duister. Er zijn helaas maar weinig zaken die we hier in het laboratorium kunnen testen. De belangrijkste diagnostische tools zijn je klinische blik en het effect van de ingezette behandeling. Aan die klinische blik ben ik nu hard aan het werken, grotendeels een kwestie van ervaring maar continue studie levert ook een belangrijke bijdrage op dit moment.
Dan de operaties. Ik viel met mijn neus in de boter: bij mijn allereerste operatie werd ik verrast door een placenta praevia tijdens de keizersnede. Met andere woorden; bij openen van de baarmoeder ontmoette ik eerst de placenta en na deze doorgesneden te hebben pas het kind. Verkeerde volgorde en vaak gepaard gaand met veel bloedverlies en andere narigheden. Deze keer bleef het beperkt tot uitbundig bloedverlies ten tijde van de keizersnee, moeder en kind maken het nu goed.
De operatie daarna was een liesbreuk. De anatomie in dat gebied kan op de plaatjes al ingewikkeld lijken, de werkelijkheid is nog veel weerbarstiger omdat de patient totaal niet op de plaatjes lijkt. Als het al zo was voor de liesbreuk, dan maakt die uitstulping van vanalles het er niet makkelijker op. Gelukkig had ik assistentie van een collega, die dan wel geen ervaring had, maar wel de anatomie grondig bestudeerd had. En ik moet zeggen: na wat knip- en naaiwerk leek de patient aardig op het plaatje in het boek.
Twee dagen later de plastische chirurgie opgepakt: meisje van anderhalf met ernstige littekenvorming van de hand na brandwonden. De duim was helemaal vergroeid met de handpalm. Dit heb ik zoveel mogelijk proberen los te maken en nu hoop ik van harte dat de wond niet gaat ontsteken en dat het eindresultaat zodanig is dat de moeder niet zo teleurgesteld is dat ze niet meer terugkomt voor de andere vingers.
Klinkt misschien alsof ik me wel vermaak op OK, maar nee, in mijn hart ben ik geen chirurg. De niet al te ingrijpende en levensbedreigende operaties liggen me wel, maar voor een keizersnee sta ik nog steeds te bibberen, veel te spannend.
En dan de polikliniek. Een onafgebroken stroom van patienten met de meest uiteenlopende kwalen. Vooralsnog ben ik blij als ik een enigszins plausibele diagnose kan stellen en ik word helemaal gelukkig als we die vervolgens ook kunnen behandelen. In een week tijd zijn HIV en TB voor mij al veel concretere ziekten geworden. Al zal het altijd lastig blijven om de diagnose tuberculose te stellen. Het kan zich op tal van manieren presenteren en je weet het bijna nooit zeker.
Ik merk dat ik tijdens mijn werk in het ziekenhuis in mijn achterhoofd het idee heb dat ik wel de beslissingen neem, maar dat er ergens iemand is die alle antwoorden heeft en die mijn beleid dus zal af- of goedkeuren. Waarschijnlijk komt dit doordat ik nu voor het eerst echt zonder enige vorm van supervisie werk. Er is niemand (behalve patient en verpleging) aan wie ik verantwoording moet gaan afleggen. Niemand die 'alles' weet. Niemand die je bij de hand neemt als je vastloopt. En dat is best vreemd na al die jaren studie en 4 jaar werkervaring. Wel ben ik blij dat ik drie collega's heb die hier al een half jaar werken, een brede kennis hebben en altijd bereidt zijn tot overleg.
Deze komende week heb ik dienst. Dat betekent van maandag tot maandag beschikbaar zijn voor alle voorkomende zaken in het ziekenhuis. Ik ben erg benieuwd hoe het zal zijn. Toch spannend om in het midden van de nacht naar het ziekenhuis te moeten voor een spoedkeizersnee. Zal ik het kunnen? Zullen mijn beslissingen goed genoeg zijn? wie zal het zeggen.
Waar komt mijn hulp vandaan? Ik weet nog goed dat ik aan het begin van deze week erg opzag tegen het werk. Ik wist zeker dat ik zou falen op alle fronten. Nu weet ik niet of ik gefaald heb, maar ik weet wel dat God helpt in alle omstandigheden. Op dit moment ben ik me erg bewust van mijn zwakheden en voel me afhankelijk van God. Ik hoop eigenlijk dat dat zo blijft en dat ik niet denk zelf de hele wereld aan te kunnen. Wie meent te staan moet dubbel uitkijken niet te vallen.
Het is mooi geweest, bedtijd. Morgen een lange dag met werk, ambassadeursbezoek en een heel leuk ventje om voor te zorgen.
vrijdag 16 september 2011
Een groot verjaardagscadeau
Een verhuizing, beginnen te werken op Morgenster, Lennards eerste verjaardag en de ontvangst van de spullen uit de container. De afgelopen twee weken is er veel gebeurd waarover we via dit blog nog niet hebben gecommuniceerd. Tijd om dat maar eens te doen.
Het zijn twee hectische twee weken geweest. Ons afscheid van Harare was stressen, vooral omdat we op maandag ergens een afspraak hadden met Zimra, de Zimbabwaanse belastingdienst ("Als u wat extra betaalt, maken wij het u wat gemakkelijker"). Zij zouden na een interview met Annemarie onze spullen vrijgeven. Daarnaast was er nog een heel aantal andere dingen die dan op zo'n laatste dag nog moeten, maar uiteindelijk wisten we om 15:00 Harare achter ons te laten. Door de rit naar Masvingo non-stop te maken wisten we met het invallen van het duister Masvingo te bereiken, en na een paar vlugge inkopen konden we dan eindelijk naar Morgenster.
Het was fijn om na zo'n lange tijd weer in je eigen bed te slapen en te zoeken naar dat kastje waar de koffiekopjes ook alweer stonden. Aangezien het gesprek bij Zimra goed was gegaan wisten we dat we heel binnenkort onze eigen spullen zouden hebben. Maar eerst ging de vreugdevolle aandacht naar de nieuwe koelkast (zie eerdere blog) en wasmachine. Na wat stekkers te hebben vervangen werkte het allemaal naar behoren en konden we de aanwezige elektriciteit genieten. Zesa gaf ons met drie dagen onafgebroken stroom een onverwacht maar gewaardeerd welkomstgeschenk.
Annemarie ging elke dag naar het ziekenhuis en Mark besloot maar eens wat ziekenhuizen te bezoeken. Het echte werk was begonnen...
Deze week was het dan zover. Op woensdagmiddag 17:00 kreeg ik een sms dat de volgende ochtend 07:00 een vrachtwagen met onze spullen op de 'stoep' zou staan. Ze excuseerde zich voor het tijdstip, maar na bijna zes maanden wachten hadden ze er ons in de nacht voor wakker mogen maken. Het is redelijk onvoorstelbaar hoe blij je bent met je eigen spullen die je 9 maanden ervoor naar jezelf verstuurd hebt. Erg leuk om erachter te komen wat je jezelf allemaal hebt toebedacht. Heerlijk om de magnetron open te maken, daar o.a. het koffiezetapparaat uit te halen en vervolgens het reservoir en de koffiepot te ontdoen van de opgeslagen nasi- en bamimix en wat niet al.
Het was daarmee tegelijk een heerlijke verjaardag voor de ouders van Lennard, en de jubilaris zelf, ach die heeft er waarschijnlijk weinig van meegekregen. Maar a.s zaterdag zullen we de taart aansnijden onder het ook van vele surrogaatooms, tantes opa's en oma's. Een mooie testcase om te zien hoe goed we al geïntegreerd zijn.
Helaas hebben we in deze blog geen verslag kunnen geven van het onszelf buitensluiten en doorzagen van de burglar bars, maar misschien volgt dat dan nog wel eens.
Abonneren op:
Posts (Atom)