Cola of yoghurtdrink, wat is gezonder?

Door Mark

Deze vraag speelde tijdens een autoreis van een van onze artsen. Het volledige artikel staat op haar blog

Kerstening

Door  Annemarie

Zoals beloofd vandaag een spotlicht op één van de mooie kanten van wonen en werken in Zimbabwe.

Zimbabwe is een christelijk land. En niet alleen op papier. Ik wordt steeds weer blij verrast als er met een vanzelfsprekend automatisme gerefereerd wordt naar God op – voor mij – onverwachte momenten. De seculiere Nederlandse cultuur zit klaarblijkelijk diep geworteld; mijn verwachting om afgewezen te worden om mijn christen zijn wordt steeds opnieuw beschaamd.

Afgelopen zaterdag had ik een nascholingsdag van de Zimbabwaanse artsenvereniging. Mijn verwachting is dat er van mij verwacht wordt dat ik mijn religieuze overtuiging bij de deur achterlaat. Buiten beschouwing latend dat dat überhaupt niet mogelijk is, doen we ons uiterste best om ‘neutraal’ te zijn. Die verwachting wordt hier niet beantwoord; zonder blikken of blozen opent de dagvoorzitter de bijeenkomst in gebed. Die blikken en blozen die ik toevoeg laten maar weer zien van welke kant ik het benader. Wat heerlijk om in je werk de verbazing over de bijzondere creaties van God gewoon te laten bestaan. Hoe dieper je in de wonderlijke wereld van het leven duikt, hoe groter de verwondering.

Vorige week had ik tijdens een curettage wegens incomplete miskraam zomaar een foetus van zeven weken in mijn hand. Een paar millimeter groot, maar hart en hoofd al duidelijk zichtbaar.  Hoe wonderlijk dat zoiets zonder enig ingrijpen van onze kant kan doorgroeien en uiteindelijk als schreeuwend mensje geboren wordt.

De laatste paar dagen heb ik helaas weinig tijd op de verloskamers doorgebracht. Ik ren van de ene vergadering naar de andere. Moet ook gebeuren. Gelukkig beginnen en sluiten we elke vergadering met gebed. Dat helpt om het juiste perspectief voor ogen te houden.

Zimbabwaanse wiskunde

Door Mark

Wie het nieuws over Zimbabwe een beetje gevolgd heeft,weet waarschijnlijk dat er over twee weken verkiezingen zijn. In Zimbabwe doen de verkiezingen meer stof en andere rommel opwaaien dan in Nederland. Momenteel worden alle bomen volgeplakt met gele en rode affices. Er zijn eigenlijk maar twee opties want alle 'andere' partijen zijn een samenwerking aangegaan.

Omdat vele soldaten en politieagenten tijdens de verkiezingen niet kunnen stemmen, mochten zij gisteren en vandaag stemmen. Volgens een van de partijen, wordt er op grote schaal gefraudeerd.
In ieder geval voorziet deze optie in een behoefte, want van de 44.133 politieagenten hebben maar liefst 69.222 aangegeven, gebruik te willen maken van deze optie.

Pardon? Ja, dat is meer dan 100% van de bestaande politieagenten. Dus nu dient er een rechtzaak waarbij de chief of Police moet uitleggen hoe dat precies zit.

Goed, laten we hopen dat deze dag geen voorbode is van wat ons over twee weken te wachten staat. Want niet alleen waren er veel soldaten en politieagenten op de been om te stemmen, er waren ook nog eens geen stembiljetten. Niet dat dit sommige individuen ervan zal weerhouden straks bekend te maken dat iets van 70.000 politieagenten op een zekere partij hebben gestemd. Zimbabwaanse wiskunde, een vak apart!

Personeel en Organisatie

Door: Annemarie

Soms weet ik niet wat ik nu moet denken, voelen of hopen. Vandaag is zo’n dag. Ik ben een toespraak aan het voorbereiden voor een bijeenkomst met het personeel aanstaande vrijdag. Aangezien ik deze maand waarnemend directeur ben van het hele zootje is aan mij de nobele taak om het personeel van enige antwoorden te voorzien, om zo de boel te sussen en een staking te voorkomen. Maar waar te beginnen? Ik heb weinig te bieden en zal de rol moeten spelen van boodschapper van slechte tijden.

Laat ik beginnen met wat achtergrondinformatie. Zonder precies de getallen te reproduceren kan ik wel een idee geven. Om te beginnen is de grootte van ons personeelsbestand niet veranderd sinds 1980. Ondertussen zijn er wel een oogkliniek en HIVkliniek met kliniekbezoeken bijgekomen. Ook het aantal patiënten dat we behandelen is toegenomen, met name op de verlosafdeling. Nu kan ik niet zeggen (letterlijk en figuurlijk) dat de verpleegkundigen op de afdelingen hun benen uit lijf lopen, dat valt wel mee, maar vergeleken met hun collega’s in het overheidsziekenhuis en in plattelandsklinieken werken ze wel harder en is er meer controle. De verlosafdeling is echter wel degelijk druk en zwaar onderbezet. De negen verloskundigen hebben in het eerste kwartaal 560 bevallingen gedaan. En dan moeten ze ook nog voor de 30 mensen op zaal zorgen. Daarnaast is niet makkelijk  om buiten je uren alle ballen thuis hoog te houden en te proberen om door bijbaantjes en projecten meer geld te verdienen om daarmee de opleiding van je kinderen en andere familieleden te kunnen betalen. Het helpt niet mee dat men in het ziekenhuis in Masvingo wel een bonus krijgt terwijl ze vijf keer zoveel verloskundigen hebben en nog geeneens het dubbele aantal bevallingen. Het zou fijn zijn als het basissalaris af en toe wat omhoog zou gaan. Dat is helaas al jaren niet het geval; zelfs geen inflatiecorrectie. Logisch dat ze vanaf de ziekenhuiskant wat extra’s verwachten.

Ik zou graag willen dat we ons personeel dan ten minste goede huisvesting kunnen bieden. Dat in het ziekenhuis de plafonds naar beneden komen, je grote kans loopt geëlektrocuteerd te worden in de keuken en de ratten zich voeden met patiëntendossiers  is al erg genoeg. Thuis wil je gewoon kunnen wonen: een huis zonder scheuren, een niet lekkend dak, stromend water, elektriciteit met bijbehorende eerlijke en transparante rekening, en een toilet op spuugafstand. Vijfdubbel helaas. Een heel aantal moet zelfs hun huis en toilet delen met collega’s: dan heb je nog maar één of twee kamers over voor het hele gezin. Ik heb vandaag een ronde gemaakt langs enkele huizen en dan voelt het toch wel erg dubbel om thuis te komen in een riant huis, waar elk kind een eigen kamer heeft, zelfs nog een aparte kamer als eetkamer en twee kantoren; met op drie plaatsen 24/7 stromend water; een flushtoilet binnenshuis; een accusysteem voor 24/7 stroom; een gaskookplaat; en binnenkort hopelijk een warm water douche. Dit alles noem ik niet om jullie op mijn beurt een dubbel gevoel te bezorgen. De realiteit is gewoon zo. En dan vergelijk ik mijn comfortabele huis nog met de hogere klasse Zimbabwaan. Het merendeel van de bevolking heeft ten slotte helemaal geen baan. Dus ik zal het vandaag niet hebben over al die moeders die hun kinderen voeden met maïs, water en af toe wat olie.

Wat bijdraagt aan de ellende is dat het totale budget voor onderhoud van het hele ziekenhuis en alle huizen van de ruim honderd werknemers slechts 500 dollar bedraagt. En Zimbabwe is geen goedkoop land, kosten zijn vergelijkbaar met Nederland. Veel verder dan wat lekkages verhelpen, af en toe een toilet bouwen en riolering vervangen kom je niet. Ik kan een hele lijst produceren van noodzakelijk onderhoud, maar wat heeft dat voor zin? Donors zijn meer geïnteresseerd in nieuwe huizen bouwen dan in onderhoud van het bestaande.

Misschien moet ik hier maar een punt zetten. Ik kan wel doorgaan met het opsommen van probleemgebieden, maar daar wordt niemand vrolijk van. Niet dat dat de bedoeling was van dit stuk. Ik wilde gewoon een tipje van de sluier oplichten. Laat ik nu maar snel de boel dichtstoppen, anders slapen jullie vannacht ook niet. De volgende keer zal ik iets moois schrijven, als tegenwicht.

Onze ziekenhuispastor opende de laatste managementvergadering met de geschiedenis van Jezus die vijf broden en twee vissen vermenigvuldigde zodat er genoeg was voor iedereen. Ergens geloof ik wel dat God nog steeds de macht heeft om dat te doen, maar ik vind het wel heel moeilijk. 

Sorry agent, Sorry soldaat, dat wist ik echt niet!

Door Mark

Vorige week was ik in Harare om Annemieke van de Kerk van EO Metterdaad op te halen. Ik zou haar ophalen in Borrowdale Brooke, een van de meest luxe plaatsen in Harare en ik mocht mee ontbijten bij het adres waar ze verbleef. Ik was erg benieuwd naar de omgeving, de huizen, en de golfbaan waarop deze mansions zich bevinden. Het was een koude morgen en mijn ruit was nog flink beslagen. De zon stond laag en dus was het af en toe gokken waar de weg heel slingerde. Ik had de kaart goed bestudeerd en gezien dat er twee toegangswegen naar Borrowdale Brooke leiden. Ik besloot de kortste en avontuurlijkste te nemen.

Toen ik ergens naar links moest afslaan stonden er wat politieagenten bij een soort road block, maar ze waren niet erg druk met het verkeer. Dit soort blocks zijn heel normaal dus ik sloeg er verder geen aandacht op. Ik was nu bijna bij de toegang tot mijn eindbestemming. Ja, daar was het hek met de slagbomen. Ik zag het wat laat, dus moest even keren. De weg was rustig dus dat was geen probleem... dacht ik.

Terwijl ik weer optrok, zag ik een agent aan komen lopen die me maande te stoppen. Ik opende mijn raam en groette de man vriendelijk. Hij was ook er vriendelijk en vertelde me dat een militair mijn aandacht wilde, achter mij. Het voelde een beetje als een practical joke, want ik zag nergens een soldaat. Ik woog af hoe handig het was om gewoon te doen alsof ik het niet begrepen had en weg te rijden, want ik was al een beetje laat en had wel zin in mijn ontbijt. Maar ja, hoewel de ingang vlakbij was, er was wel een slagboom, dus erg ver zou ik niet komen. Nogmaals achteromkijkend zag  ik nu inderdaad een militair naderen. Hij was duidelijk minder vrolijk dan de agent en vroeg me naar mijn ID. Ik gaf hem mijn rijbewijs, maar dat was niet wat hij wilde, hij wilde mijn National ID. Dus gaf ik hem mijn paspoort en begon me zorgen te maken. Nu had hij twee documenten die ik perse terug moest hebben. Hij vertelde me dat het streng verboden was U-turns te maken op deze weg. Had ik de borden niet gezien. Ik vertelde hem over de lage zon en het feit dat ik de omgeving niet kende. Of ik niet wist waar ik me bevond? Kennelijk stond ik voor het (een) huis van Mugabe. Nu begreep ik het zenuwachtige gedoe en de roadblock ineens. Ik schoot in de 'ik ben van Morgenster Mission modus' en vertelde dat ik echt geen kwaad in de zin had en dat het me allemaal enorm speet. En nee, ik wist echt niet dat Mugabe hier woonde. Zonder verdere plichtplegingen kreeg ik mijn documenten terug en mocht vertrekken.

Dat daarna de toegangsweg slechts toegankelijk was voor bewoners deed me net even iets minder dan anders, en zonder al te teveel zuchten ondernam ik de omweg naar de andere kant. Nog voor acht uur was ik present voor het ontbijt. Eind goed al goed.

Werk in uitvoering

Door: Annemarie

Lennard en ik hebben veel lol gehad met de creatie van onze hippo. Te beginnen met eierdozen scheuren, dan water erbij, roeren, afgieten, bloem erbij en kleien maar. Het verven was het leukste karwei; elke dag een andere kleur. Nu is hij helemaal trots op zíjn hippo! (en ik op allebei)

Jasper mag wel zwaaien met een kwast, maar absoluut niet in de buurt komen!

Geconcentreerd bezig met mooi rood

Best een leuk stoeltje 

Winter

Door: Annemarie

Fijn dat het in Nederland warmer wordt, hier dus niet, dat betekent met twee truien aan en een muts op achter de computer; thee drinken om warm te blijven; winterjas ipv witte jas aan tijdens visite lopen.

Lennard breng ik lekker ingepakt naar de creche, om hem vervolgens ook weer lekker ingepakt op te halen. In Nederland is er de bij-de-deur-ceremonie van alles aan- en uittrekken. Hier niet. 'Lekker makkelijk' volgens Lennard. Ook praktisch; binnen is het ten slotte even koud als buiten, dus waarom zou je je jas uittrekken als je gaat spelen en slapen? Hij had het in ieder geval niet koud met zijn trui en jas aan onder een dikke deken. Alleen zijn pet hadden ze afgezet. Wel grappig hoor, onze oudste peuter de hele dag met een pet achterstevoren op zijn hoofd.

Jasper houdt niet van een hoofddeksel. Zijn oplossing: snel in de luieremmer gooien als mama even niet kijkt. Inderdaad, heel effectief. Gelukkig valt zijn haar ruim over zijn oren, dus toch nog warme oren.