Door Mark
We zijn begonnen aan de laatste etappe van onze reis in Zimbabwe. Ruim een jaar weten we nu dat we in 2016 teruggaan naar Nederland. Maar waar wij plannen en organiseren, vergeten we soms dat het allemaal niet van ons afhangt maar van Hem. Vlak voor kerst had Annemarie een gesprek met een mogelijke werkgever en dat gesprek verliep erg positief. Hierdoor zullen we waarschijnlijk weer opnieuw mogen plannen.
Hoe het ook zij, we zijn begonnen aan ons laatste jaar in Zimbabwe. Annemarie was vanmorgen vanaf 07:45 in het ziekenhuis en ik zit inmiddels op kantoor in Masvingo. Een leeg kantoor, want kennelijk was besloten dat we toch maar op donderdag 7 Januari formeel weer opengaan. Volgens mij gebeurde me dit vorig jaar ook. Het levert dan een mooi rustige dag op kantoor op. Misschien Gods manier om me te vertellen dat ik niet gelijk in de materie van alle dag moet duiken maar eerst alles aan Hem voor te leggen. Een mooi begin van het nieuwe jaar.
maandag 4 januari 2016
donderdag 26 november 2015
Koffiepauze
door: Annemarie
Koffiepauze is meer dan een adempauze, het dient ook een hoger doel. Af en toe tenminste, als niet iedereen in zijn of haar eigen telefoon verdiept is. Onder het genot van een witte boterham met ei en melkthee beklom één van mijn collega's zijn preekgestoelte. Ik weet niet meer precies hoe we er deze keer opkwamen, het ging ongeveer op de volgende manier: Het begon met een extra ei voor een tengere, korte collega en zijn moeite om serieus genomen te worden door zijn patienten. Een 'big body' helpt aanzienlijk om autoriteit te verkrijgen. Toen kwamen we via het december gebonden gewichtsverlies van de eerste collega – hij geeft er namelijk de voorkeur aan om te vasten in de laatste maand van het jaar voordat de goede voornemens komen – op het gebrek aan geloof van de mensheid in het algemeen, maar meer specifiek in Europa. Hij vond dat het hoog tijd was om meer zendelingen naar Europa te sturen. Wel vervelend dat Europa zo karig is met werkvergunningen voor dat soort activiteiten. Wat een arrogantie.
Een vergelijkbare redenering kan je op medisch vlak voeren. De belangrijkste 'ziekte' of oorzaak voor vermindering van kwaliteit van leven in Europa is eenzaamheid. Zimbabwanen weten prima hoe ze eenzaamheid moeten bestrijden. Waarom ze niet inhuren als consultants?
Koffiepauze is meer dan een adempauze, het dient ook een hoger doel. Af en toe tenminste, als niet iedereen in zijn of haar eigen telefoon verdiept is. Onder het genot van een witte boterham met ei en melkthee beklom één van mijn collega's zijn preekgestoelte. Ik weet niet meer precies hoe we er deze keer opkwamen, het ging ongeveer op de volgende manier: Het begon met een extra ei voor een tengere, korte collega en zijn moeite om serieus genomen te worden door zijn patienten. Een 'big body' helpt aanzienlijk om autoriteit te verkrijgen. Toen kwamen we via het december gebonden gewichtsverlies van de eerste collega – hij geeft er namelijk de voorkeur aan om te vasten in de laatste maand van het jaar voordat de goede voornemens komen – op het gebrek aan geloof van de mensheid in het algemeen, maar meer specifiek in Europa. Hij vond dat het hoog tijd was om meer zendelingen naar Europa te sturen. Wel vervelend dat Europa zo karig is met werkvergunningen voor dat soort activiteiten. Wat een arrogantie.
Een vergelijkbare redenering kan je op medisch vlak voeren. De belangrijkste 'ziekte' of oorzaak voor vermindering van kwaliteit van leven in Europa is eenzaamheid. Zimbabwanen weten prima hoe ze eenzaamheid moeten bestrijden. Waarom ze niet inhuren als consultants?
woensdag 9 september 2015
De scholen zijn weer begonnen
Door: Annemarie
Vandaag zijn de scholen weer begonnen. Voor Lennard en Jasper het einde van een heerlijke maand thuisspelen. Alhoewel er ook nu nog genoeg tijd zal zijn voor thuisspelen, want de kleuterschool is van half 8 tot 12 en op dinsdag en donderdag mag hij thuisblijven voor de mamaschool.
Het is voor beiden weer wennen. De juffrouw vroeg al of Lennard soms problemen heeft met zijn spraak. Dat is zeker niet zo, maar op school weigert hij om te praten. Dat ligt niet alleen aan de taal, hij vindt het gewoon niet leuk. In zijn woorden: “het duurt té lang, net zo lang als de kerk en we moeten alleen maar op een stoeltje zitten, we doen niks. En de aunties praten alleen maar met de andere aunties'. Er gebeurt vast wel wat meer, maar echt uitdagend lijkt het me niet. Dus zijn we thuis enthousiast begonnen met het wereldschoolpakket voor groep twee. De concentratieboog is niet erg lang voor zulke suffe dingen als tekenen en tellen, maar het gaat vooruit. Best een uitdaging om hem iets te laten doen zonder de hulp van groepsdruk. Maar ik leer ook van alles. Bijvoorbeeld dat hij het veel makkelijker vindt om twee-keer-twee-plus-een'' te zeggen dan 'vijf'.En vier is dan twee-keer-twee-met-zonder-een. Binair tellen.
Jasper is weer terug op de crèche; spelen onder begeleiding van PABOstudenten. Hij zou wel naar school mogen, maar nog een jaar lekker spelen is veel leuker voor hem.
Renze heeft thuis het rijk alleen. Hij voetbalt met MaiRhoda, leest boekjes en kletst lekker in zijn eigen taal. Hij wil graag met zijn grote broers meedoen, maar die vinden zijn spel vaak net wat te ongecontroleerd.
En ik geniet van thuis zijn met de jongens en van in het ziekenhuis zijn met de patiënten en studenten. Mijn eigen kwetsbaarheid maakt het wel wat gecompliceerder; zitten is lastig door een beklemde zenuw in mijn been, mijn huid wordt flink geteisterd door eczeem en mijn ogen zijn ook niet om over naar huis te schrijven. Volgende week gaan we naar Harare voor wat testen.
Maar er zijn ergere dingen. En ik weet zeker dat het lijden van deze tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die ons wacht in het komende leven. Ik zal vast extra genieten van het uitzicht! En ik voel me gezegend dat God me leert dat het leven niet maakbaar is, maar Hij wel degene is die weet wat er aan de hand is en die zoveel geeft om dankbaar voor te zijn.
En Mark? Die doet zijn best om de ziekenhuisstructuur sterker te maken om alle partijen op één lijn te krijgen. Geen makkelijke taak.
Vandaag zijn de scholen weer begonnen. Voor Lennard en Jasper het einde van een heerlijke maand thuisspelen. Alhoewel er ook nu nog genoeg tijd zal zijn voor thuisspelen, want de kleuterschool is van half 8 tot 12 en op dinsdag en donderdag mag hij thuisblijven voor de mamaschool.
Het is voor beiden weer wennen. De juffrouw vroeg al of Lennard soms problemen heeft met zijn spraak. Dat is zeker niet zo, maar op school weigert hij om te praten. Dat ligt niet alleen aan de taal, hij vindt het gewoon niet leuk. In zijn woorden: “het duurt té lang, net zo lang als de kerk en we moeten alleen maar op een stoeltje zitten, we doen niks. En de aunties praten alleen maar met de andere aunties'. Er gebeurt vast wel wat meer, maar echt uitdagend lijkt het me niet. Dus zijn we thuis enthousiast begonnen met het wereldschoolpakket voor groep twee. De concentratieboog is niet erg lang voor zulke suffe dingen als tekenen en tellen, maar het gaat vooruit. Best een uitdaging om hem iets te laten doen zonder de hulp van groepsdruk. Maar ik leer ook van alles. Bijvoorbeeld dat hij het veel makkelijker vindt om twee-keer-twee-plus-een'' te zeggen dan 'vijf'.En vier is dan twee-keer-twee-met-zonder-een. Binair tellen.
Jasper is weer terug op de crèche; spelen onder begeleiding van PABOstudenten. Hij zou wel naar school mogen, maar nog een jaar lekker spelen is veel leuker voor hem.
Renze heeft thuis het rijk alleen. Hij voetbalt met MaiRhoda, leest boekjes en kletst lekker in zijn eigen taal. Hij wil graag met zijn grote broers meedoen, maar die vinden zijn spel vaak net wat te ongecontroleerd.
En ik geniet van thuis zijn met de jongens en van in het ziekenhuis zijn met de patiënten en studenten. Mijn eigen kwetsbaarheid maakt het wel wat gecompliceerder; zitten is lastig door een beklemde zenuw in mijn been, mijn huid wordt flink geteisterd door eczeem en mijn ogen zijn ook niet om over naar huis te schrijven. Volgende week gaan we naar Harare voor wat testen.
Maar er zijn ergere dingen. En ik weet zeker dat het lijden van deze tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die ons wacht in het komende leven. Ik zal vast extra genieten van het uitzicht! En ik voel me gezegend dat God me leert dat het leven niet maakbaar is, maar Hij wel degene is die weet wat er aan de hand is en die zoveel geeft om dankbaar voor te zijn.
En Mark? Die doet zijn best om de ziekenhuisstructuur sterker te maken om alle partijen op één lijn te krijgen. Geen makkelijke taak.
woensdag 19 augustus 2015
Zimbabwe en Africa in beelden
Door Mark
Tijdens het surfen kwam ik op een pagina met een mooie collectie foto's over Zimbabwe. Een voorproefje wat daar zoal te vinden is.
copyright Zapiro
Tijdens het surfen kwam ik op een pagina met een mooie collectie foto's over Zimbabwe. Een voorproefje wat daar zoal te vinden is.
copyright Zapiro
maandag 17 augustus 2015
donderdag 16 juli 2015
De barmhartige Zimbabwaan
Door Mark
Vanmorgen reed ik naar kantoor en zag een collega langs de kant van de weg staan. Achter zijn auto stond een klein autootje dat duidelijk een aanrijding had gehad. Ik nam direct aan dat de auto van mijn collega als 'blikrem' had gefunctioneerd, dus toen ik mijn collega later op de dag tegenkwam, vroeg ik hoe het met hem ging. Hij vertelde dat niet hij, maar een andere collega betrokken was geweest bij die aanrijding en dat hij daar alleen was om te assisteren. Tegen de tijd dat ik langskwam, was die andere collega al weggereden en stond mijn collega daar nog met een inmiddels huilende jongedame.
Hij, youth director, was dus aan het counselen geslagen en dat ging zelfs zo ver dat hij ook de, nogal boze, moeder van het slachtoffer moest counselen. Hij was vervolgens ook nog een reddende engel door de beschadigde auto naar het huis te rijden en 's middags nam hij ook nog de moeite om de moeder en dochter even op te bellen om te horen hoe het met ze ging. Ze waren hem dankbaar voor zijn wijze woorden (niet iemand slaan die al is gevallen).
Ook dat is nou Zimbabwe.
Vanmorgen reed ik naar kantoor en zag een collega langs de kant van de weg staan. Achter zijn auto stond een klein autootje dat duidelijk een aanrijding had gehad. Ik nam direct aan dat de auto van mijn collega als 'blikrem' had gefunctioneerd, dus toen ik mijn collega later op de dag tegenkwam, vroeg ik hoe het met hem ging. Hij vertelde dat niet hij, maar een andere collega betrokken was geweest bij die aanrijding en dat hij daar alleen was om te assisteren. Tegen de tijd dat ik langskwam, was die andere collega al weggereden en stond mijn collega daar nog met een inmiddels huilende jongedame.
Hij, youth director, was dus aan het counselen geslagen en dat ging zelfs zo ver dat hij ook de, nogal boze, moeder van het slachtoffer moest counselen. Hij was vervolgens ook nog een reddende engel door de beschadigde auto naar het huis te rijden en 's middags nam hij ook nog de moeite om de moeder en dochter even op te bellen om te horen hoe het met ze ging. Ze waren hem dankbaar voor zijn wijze woorden (niet iemand slaan die al is gevallen).
Ook dat is nou Zimbabwe.
dinsdag 14 juli 2015
Weerzien
Door: Annemarie
Daar zit ik dan; zomaar midden op de ochtend, thuis achter mijn laptop. Laptop XL, erg prettig zo'n 17 inch scherm. En een batterij die meer dan een uur mee gaat is ook wel prettig want de stroom is er meer af dan op.
Toch is het vreemd, normaal gesproken ben ik namelijk elke ochtend in het ziekenhuis. Nu voelt het alspf ik aan het spijbelen ben of een vorm van schoolziek zijn (niet dat ik ervaringsdeskundige ben op dat gebied). Vandaag is het operatie dag en daar kan/ mag ik niet meer meedoen. Als ik alleen naar mezelf zou luisteren weet ik niet goed wat ik zou doen, maar gelukkig zijn er andere mensen die wijzer zijn en heeft mijn oogarts, die zelf oud Morgenster gediende is, duidelijk kenbaar gemaakt dat ik dat toch echt niet moet gaan opereren. Ergens wel verstandig want ik weet niet wat ik niet zie en omdat ik minder contrast zie kost het me ook meer tijd om structuren te herkennen en is afstand inschatten lastiger. Zodoende kan ik de patient en/of mezelf in gevaar brengen. Voor alle duidelijkheid is het beter als ik me op dinsdag en donderdag niet vertoon in het ziekenhuis. Ik kan wel een poliklniek voor mezelf gaan opzetten op die dagen maar dan schep ik verwachtingen die mijn collega's later niet waar kunnen maken.
Dus zit ik hier.
Heel stil zonder kinderen. Renze is in slaap gevallen en Lennard en Jasper zijn naar school. Allebei naar groep 1. Wel zo prettig voor ze om samen te gaan, want het Shona zijn ze helemaal kwijt. Eigenlijk vinden ze het maar niks; al die kinderen die aan hen zitten en dan die groepsspelletjes en al die stoeltjes in een kleine klas. Het zal wel wennen, hopelijk snel want over drie weken hebben ze al weer vakantie.
Voor ons is het ook weer wennen om terug te zijn. De overal aanwezige armoede en problemen zijn niet te ontkennen. Het is merkbaar dat de economie van dit land in een dalende lijn zit. Alhoewel ik positief verrast was door de eerste berichten vanuit het ziekenhuis. Ik ben erg blij dat we op dit moment een goede medisch directeur hebben die van aanpakken weet. Hij is nog jong maar heeft zijn zaken op orde. Het polikliniekgebouw is grotendeels geverfd, lekkende daken zijn gerepareerd en er wordt nagedacht over fondsenwerving binnen het lokale MKB. Goed nieuws ook dat iemand van onze eigen verpleegkundigen tot de opleiding van nurse anaesthetist is toegelaten. Dat zal over een jaar wat druk van de ketel nemen.
Het is goed om weer aan het werk te zijn. Goed om weer patienten te kunnen behandelen, maar ook om door hen behandeld te worden. Ik had al niet heel veel last van zelfmedelijden, maar als ik deze doodzieke mensen zie dan relativeert dat mijn eigen milde handicap. Er is zoveel om dankbaar voor te zijn.
Het is goed om weer terug te zijn binnen de Morgenster community. Wat een meeleven is er geweest en wat is het leuk om die enthousiaste gezichten weer te zien. Gelukkig had ik de mogelijkheid om gelijk bij de weekopening mijn verhaal te doen, vooral ook om aan te geven dat ik weer terug ben en er gezond uitzie maar dat dat niet betekent dat ik weer genezen ben verklaard. Men leeft hier in het vaste vertrouwen dat God geneest, maar dat wil niet zeggen dat Hij dat nu al heeft gedaan. Wel fijn om het geloof te kunnen delen dat eens op een Dag we weer heel gemaakt zullen worden en elkaar weer scherp zullen kunnen zien en we alle blaadjes aan de bomen kunnen tellen.
Dit geloof wordt heel concreet gemaakt door Joni Erickson Tada in het boek De Hemel. Zij leeft heel concreet naar de hemel toe. Dit helpt om het juiste perspectief op ons leven te houden. Wij zijn op weg naar een ander leven. Waarin wij en deze aarde weer perfect zullen worden. We zijn hier maar even. Niet dat we dan maar in de tuin gaan zitten en omhoogstaren. Juist niet, wat we doen hier is zeker belangrijk, we verzamelen materialen voor ons nieuwe huis. We leren om in het kleine trouw te zijn. En trouwens, we gaan door met deze aardbol, die zal niet worden vernietigd. Tot Ziens.
Daar zit ik dan; zomaar midden op de ochtend, thuis achter mijn laptop. Laptop XL, erg prettig zo'n 17 inch scherm. En een batterij die meer dan een uur mee gaat is ook wel prettig want de stroom is er meer af dan op.
Toch is het vreemd, normaal gesproken ben ik namelijk elke ochtend in het ziekenhuis. Nu voelt het alspf ik aan het spijbelen ben of een vorm van schoolziek zijn (niet dat ik ervaringsdeskundige ben op dat gebied). Vandaag is het operatie dag en daar kan/ mag ik niet meer meedoen. Als ik alleen naar mezelf zou luisteren weet ik niet goed wat ik zou doen, maar gelukkig zijn er andere mensen die wijzer zijn en heeft mijn oogarts, die zelf oud Morgenster gediende is, duidelijk kenbaar gemaakt dat ik dat toch echt niet moet gaan opereren. Ergens wel verstandig want ik weet niet wat ik niet zie en omdat ik minder contrast zie kost het me ook meer tijd om structuren te herkennen en is afstand inschatten lastiger. Zodoende kan ik de patient en/of mezelf in gevaar brengen. Voor alle duidelijkheid is het beter als ik me op dinsdag en donderdag niet vertoon in het ziekenhuis. Ik kan wel een poliklniek voor mezelf gaan opzetten op die dagen maar dan schep ik verwachtingen die mijn collega's later niet waar kunnen maken.
Dus zit ik hier.
Heel stil zonder kinderen. Renze is in slaap gevallen en Lennard en Jasper zijn naar school. Allebei naar groep 1. Wel zo prettig voor ze om samen te gaan, want het Shona zijn ze helemaal kwijt. Eigenlijk vinden ze het maar niks; al die kinderen die aan hen zitten en dan die groepsspelletjes en al die stoeltjes in een kleine klas. Het zal wel wennen, hopelijk snel want over drie weken hebben ze al weer vakantie.
Voor ons is het ook weer wennen om terug te zijn. De overal aanwezige armoede en problemen zijn niet te ontkennen. Het is merkbaar dat de economie van dit land in een dalende lijn zit. Alhoewel ik positief verrast was door de eerste berichten vanuit het ziekenhuis. Ik ben erg blij dat we op dit moment een goede medisch directeur hebben die van aanpakken weet. Hij is nog jong maar heeft zijn zaken op orde. Het polikliniekgebouw is grotendeels geverfd, lekkende daken zijn gerepareerd en er wordt nagedacht over fondsenwerving binnen het lokale MKB. Goed nieuws ook dat iemand van onze eigen verpleegkundigen tot de opleiding van nurse anaesthetist is toegelaten. Dat zal over een jaar wat druk van de ketel nemen.
Het is goed om weer aan het werk te zijn. Goed om weer patienten te kunnen behandelen, maar ook om door hen behandeld te worden. Ik had al niet heel veel last van zelfmedelijden, maar als ik deze doodzieke mensen zie dan relativeert dat mijn eigen milde handicap. Er is zoveel om dankbaar voor te zijn.
Het is goed om weer terug te zijn binnen de Morgenster community. Wat een meeleven is er geweest en wat is het leuk om die enthousiaste gezichten weer te zien. Gelukkig had ik de mogelijkheid om gelijk bij de weekopening mijn verhaal te doen, vooral ook om aan te geven dat ik weer terug ben en er gezond uitzie maar dat dat niet betekent dat ik weer genezen ben verklaard. Men leeft hier in het vaste vertrouwen dat God geneest, maar dat wil niet zeggen dat Hij dat nu al heeft gedaan. Wel fijn om het geloof te kunnen delen dat eens op een Dag we weer heel gemaakt zullen worden en elkaar weer scherp zullen kunnen zien en we alle blaadjes aan de bomen kunnen tellen.
Dit geloof wordt heel concreet gemaakt door Joni Erickson Tada in het boek De Hemel. Zij leeft heel concreet naar de hemel toe. Dit helpt om het juiste perspectief op ons leven te houden. Wij zijn op weg naar een ander leven. Waarin wij en deze aarde weer perfect zullen worden. We zijn hier maar even. Niet dat we dan maar in de tuin gaan zitten en omhoogstaren. Juist niet, wat we doen hier is zeker belangrijk, we verzamelen materialen voor ons nieuwe huis. We leren om in het kleine trouw te zijn. En trouwens, we gaan door met deze aardbol, die zal niet worden vernietigd. Tot Ziens.
Abonneren op:
Posts (Atom)