donderdag 29 januari 2015

Zandbak

Door: Annemarie

Er valt van alles te leren in de zandbak. Bijvoorbeeld dat een kuil veel sneller vol is met een grote schep, dan met een theelepeltje.

Waarom ben ik dan met een lepeltje aan het prutsen?

Vorige week hadden we een brainstormsessie over gaten in de gezondheidszorg naar aanleiding van een uitnodiging voor projectvoorstellen van een van de donors. Welke onderwerpen laat de overheid liggen en waar willen wij op inspringen? Dit bracht ons bij lastige dilemma’s over verantwoordelijkheid voor gezondheidszorg. Als wij in het gat springen van baarmoederhalskankerscreening, dan is het geen gat meer en zal de overheid minder noodzaak voelen om daar een programma voor te ontwikkelen en middelen voor beschikbaar te stellen. Maar als we het niet doen dan zal dit gat waarschijnlijk nog geruime tijd slachtoffers vergen. Als wij een echomachine kopen, zal de overheid ons er geen doneren. Als wij een HIV programma opzetten met donorgeld hoeft de overheid zich daarom niet meer druk te maken. Maar als we het niet doen is maar de vraag of er daadwerkelijk iets gaat gebeuren.

Natuurlijk is het waar dat de overheid ook beperkte middelen heeft, maar de verdeling voelt wel eens scheef. In Masvingo hebben ze de nieuwste röntgen apparatuur en willen ze zelfs een CT scan neerzetten, terwijl wij foto’s maken met een klein apparaat dat helemaal niet voor geschikt is voor zoveel foto’s. Er zijn veel meer mensen geholpen met een goede basis dan met een dure scan, zonder daarbij passende therapie mogelijkheden. Wat dan wel weer positief is, is dat ik momenteel in Masvingo getraind wordt zodat ik betere echo’s kan maken op Morgenster.

Het heeft zo zijn voor- en nadelen om een missieziekenhuis te zijn. Door de naam alleen al denkt de overheid dat wij omringt zijn met donors en daarom geen extra hulp nodig hebben. Ook de patiënten denken dat wij wel gratis kunnen helpen, we zijn toch van de kerk? Terwijl wij met dubbeltjes en kwartjes proberen rond te komen. Ik voel me er ook niet altijd prettig bij om patiënten behandeling te weigeren omdat ze geen geld hebben, maar we kunnen moeilijk iedereen gratis helpen. Dit jaar zullen we de Robin Hood tactiek gaan uitproberen; meer vragen van de rijken ten behoeve van de armen. Waarschijnlijk maar een kleine druppel op de gloeiende plaat, maar het is in ieder geval een stap.

Het voordeel van een klein lepeltje is dat je heel precies kunt werken en hoopjes zand kunt deponeren daar waar het nodig is. We blijven lobbyen voor een graafmachine, maar ondertussen gaan we gewoon door met ons schepje.


En als u nog een lepeltje in de kast heeft liggen en u wilt dat aan ons geven, dan zullen we daar dankbaar gebruik van maken.

dinsdag 20 januari 2015

Naar de Grote School

Door: Annemarie

Spannend, Lennard gaat nu naar de grote school. Hij was in september al vier geworden, maar we hadden het nog even uitgesteld. Op de creche is er wat meer individuele aandacht, minder grote klassen en ‘gewone’ wc’s en potjes. Bovendien, dachten we, was hij het liefst samen met zijn broertje. Maar nu was het toch tijd voor het echte werk. Met wat uitstel; de eerste dag duurde de plenaire jaaropening in de kerk me te lang en de tweede dag bedacht ik dat het beter was om eerst zijn uniform te kopen. Driemaal is scheepsrecht ; dus sinds donderdag gaat hij naar de grote school. Met veel plezier, gelukkig. Hij wil zelfs na de lunch weer terug. Dat gaat niet want schooltijden zijn van 7:15 tot 12:00. Iets vroeger opstaan dus. Ver is het niet; aan dezelfde weg als ons huis. Hij zou best zelfstandig naar school kunnen lopen, ware het niet dat er ook ezels, koeien en honden over de weg lopen.

Taal is gelukkig geen probleem meer. Hij is, evenals Jasper, redelijk vloeiend in Shona en Engels gaat ook steeds beter. Onderweg naar huis wisselen we nieuwe woorden uit. Verder krijg ik mondjesmaat wat te horen over de activiteiten op school. Dansen, zingen, buitenspelen.  Wat zouden ze nog meer doen? Ik neem aan dat er weinig geld is voor boekjes of papier en stiften. Waarschijnlijk veel plenair de juf nazeggen, niet Lennards favoriete activiteit. Toch valt het me mee dat hij het echt leuk vind op school. Ik had gedacht dat hij meer moeite zou hebben met 25 kinderen in een klein lokaaltje. We zijn trots op onze kleuter.

Wanneer het lokaaltje vol is weet ik niet. Er kan er altijd nog eentje bij. Er zijn geen wachtlijsten en van te voren aanmelden is ook onnodig. Je brengt je kind gewoon naar school, vult een formuliertje in, betaalt schoolgeld en het feest kan beginnen. De enige lastige vraag was wat zijn stam is. Ik heb maar gezegd dat hij een Vogel is, dat klopt wel ongeveer.


En onze peuter? Die gaat met een bibberend onderlipje naar de creche. 

maandag 8 december 2014

Blessed indeed

Door Annemarie

Na het behalen van mijn basisartsdiploma heb ik overwogen om verder te specialiseren in chirurgie of gynaecologie. Om verschillende redenen heb ik dat echter niet gedaan en ik ben als generalist-met-extra-bagage naar Zimbabwe vertrokken. Extra medische bagage door een aantal jaar ervaring in chirurgie, gynaecologie en kindergeneeskunde. Maar vooral extra bagage door kennis van de Heelmeester.

Soms vraag ik me af of ik niet een andere afweging had moeten maken.

Hoe ik tot deze overpeinzing kom is doordat ik recent een dag meegelopen heb met de enige chirurg van de provincie Masvingo. Hij werkt hier nu een jaar. Na in verschillende continenten getraind te zijn is hij teruggekeerd naar het land van zijn vaderen. Een eenvoudige, hardwerkende en toegewijde dokter (een niet al te vaak voorkomende combinatie). Natuurlijk is hij ook druk in zijn eigen privépraktijk, maar dat is niet meer dan logisch; hij moet ten slotte ook een beetje respectabel inkomen verdienen. Niet in de laatste plaats omdat zijn familie dat van hem verwacht.

Dat deze chirurg hier nu 35 km vandaan werkt heeft verschillende voordelen. In de eerste plaats is het ondanks wachtlijsten voor patiënten mogelijk om niet al te ver van huis hulp te krijgen. Een heel verschil. Harare is 350 km verderop. Dat betekent transportkosten voor de patiënt zelf, voor de begeleider, kosten voor eten en overnachting. Maar het betekent ook weinig bezoek; dus weinig hulp van familie en vrienden om de rekeningen te betalen. Als dezelfde operatie nu in Masvingo is, wordt het opeens haalbaar.

Voor het provinciale ziekenhuis in Masvingo heeft hij ook een positief effect. Door zijn komst wordt er meer fondsen apparatuur beschikbaar gesteld. Hij zal binnenkort kijkoperaties kunnen uitvoeren en waarschijnlijk komt er ook een CT scan. De volgende stap is het aannemen van een anesthesist en een radioloog. Dan zou het nog wel eens een echt derdelijns ziekenhuis kunnen worden…

Een paradoxaal verschil voor ons eigen ziekenhuis is, dat we met een chirurg in de buurt zelf ook meer kunnen opereren. Met zijn toestemming mogen we meer dan wat een basisarts normaal is toegestaan. Daarnaast zullen er volgend jaar verschillende trainingen gehouden worden voor artsen in de verschillende plattelandsziekenhuizen. Er wordt gewerkt aan betere eerste opvang van trauma patiënten, het doen van acute ingrepen en behandelen van complicaties.

Deze man maakt het verschil. We bidden dat hij voor veel mensen tot zegen zal zijn. Bemoedigend dat hij als What’s app status heeft ‘Blessed indeed’.


Moderne communicatiemiddelen zijn trouwens ook een zegen. Even een foto maken van een wond en doorsturen via de telefoon scheelt heel wat bellen of omrijden.

woensdag 15 oktober 2014

Klein bedrag, grote impact

Door Mark

Een van de dingen die ik naast mijn officiele baan doe, is het ondersteunen van vier basisscholen met materialen; schriften, pennen, potloden voor kinderen die anders eigenlijk voor spek en bonen in de bankjes zitten. Tot op heden had ik weinig aan 'impact assessment study' gedaan en nam simpelweg aan dat de hulp enig effect heeft. Ik was dan ook erg blij met een brief die ik onlangs ontving van een van de basisscholen. De brief met de gegevens zijn redelijk 'self explanatory'; de resultaten op de school nemen ieder jaar toe (Nationaal gemiddelde is trouwens 22%, en voor scholen als deze waarschijnlijk lager dan 15%). Het schriftenproject, dat nu zo'n acht jaar loopt, draagt daaraan op een belangrijke wijze bij. Eigenlijk ongelooflijk om te bedenken dat je met een bedrag van  €3 per kind per jaar zo'n impact kunt hebben.
Het is mijn wens om de komende tijd de steun uit te breiden naar twee scholen in Tinde, een van de armere gebieden van Zimbabwe.

vrijdag 3 oktober 2014

Klinieken bezoeken

Door Mark

De afgelopen dagen heb ik een aantal klinieken bezocht. Soms was dat heel bemoedigend, andere keren lastig.
De klinieken zijn over het algemeen 'understaffed and underfunded', dus veel komt aan op hoe de medewerkers hiermee omgaan. Bij een van de klinieken is er een slechte verstandhouding tussen de verpleegkundige-in-charge en de dominee van de missie. Omdat de kliniek verder wel goed functioneert heb ik er niet veel aandacht aan besteed, maar voor de kerk is dit natuurlijk wel een belangrijk punt en ik zal nu proberen de juiste mensen om tafel te krijgen om dit vooral interpersoonlijke conflict op te lossen.

Toen ik op de terugweg van een van de klinieken een stukje van de weg af ging om naar rotstekeningen te kijken, ontstond een andere lastige situatie. De weg omhoog was zanderig en liep vrij stijl, waardoor ik wegslipte. Ik besloot dus een andere route te proberen. Hierdoor kwamen we anderhalf uur vast te zitten. Omdat het een gebied zonder 'cell phone reception' was, lukte het ook niet om hulp te regelen en dit was voor enkele omstanders een extra motivatie om ons uit de penarie te helpen.


  Onder de auto wordt een steen weggebikt waarop de auto vastzit.

Update 15-10-2014: Ik lag gisteren even onder de auto en heb gelukkig geen blijvende schade kunnen constateren.

woensdag 24 september 2014

Nieuwsbrief Najaar 2014

De recenste nieuwsbrief is af. Hij is hier te downloaden en staat natuurlijk ook op de nieuwsbrieven sectie.

vrijdag 19 september 2014

Internet - hoe het niet hoort

Door Mark

Af en toe plaatsen we een berichtje op dit blog, en dat is natuurlijk niets bijzonders. Het wordt is minder gewoon als je weet dat we de afgelopen maanden thuis geen permanente internetverbinding hadden. Dus toen onlangs op Morgenster weer een Wifi netwerk werd hersteld, waren we dan ook erg 'exited'. Helaas hield de ontvanger er na een paar dagen mee op.

Maar als je erg gedreven bent, kun je toch heel wat bereiken. Het is me gelukt om een kapotte wifi repeater (voor onze jongens is alles speelgoed, en al hun speelgoed wordt aan duurzaamheidstesten onderworpen) te herstellen en deze ergens op het dak zo op te stellen dat we weer internet hebben. De signaalsterkte is 3-5%, maar sommige 'nulletjes-en-eentjes' komen aan, dus wij zijn weer online...

Het verdient geen schoonheidsprijs en gaat stuk bij de eerste regenbui, maar voorlopig zijn we online.

Update: Inmiddels is het waterproof, en uitgebreid met een sterkere antenne. Ik wordt echt handiger met die soldeerbout.